Nurbanu Doğan
@nurbanudogann
11 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
"Aslında hiçbir sorunum yok... Ama niye bilmiyorum, kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Mutlu olmak için her şeye sahibim... Ama mutlu değilim."
Bir süre sonra bütün bu insanların iki ortak noktası olduğu anlaşılmıştı. Hepsi de dünya üzerindeki gelişmeleri düzenli olarak takip ediyor, böylece her gün başka insanların açlık, yoksulluk ve savaş içinde geçen hayatlarına dair ayrıntılar öğreniyordu. Ve yine hepsi güçlü bir empati duygusu aşılanarak yetiştirilmişti. Kendilerinden çok daha zengin olan Arap Körfezi ülkelerinde böylesi bir depresyon salgınının görülmemesi ise hiçbirini rahatlatmaya yetmiyordu.
“Neden insanlar bu denli yalnız olmak zorundalar? Neden bu denli yalnız olunmak zorunda? Bu dünyada bu kadar çok insan yaşarken, her birimiz bir başkasından bir şeyler bek-lerken, neden bu kadar yalnızız? Ne için? Yoksa gezegenimiz, insanların yalnızlığından beslenerek mi sağlıyor dönüşünü?”
“Yaşadığımız dünyada "bildiğimiz" ve "bilmediğimiz" şeyler aslında Siyam ikizleri gibidir. Kaderin ipiyle bağlanmışlardır, birbirlerinden ayrılmazlar, kaotik bir varoluşları vardır. Kaotik. Kaotik.
Zaten kim ayırabilir ki deniz ile üzerine yansıyanı.
Ya da yağmurun yağışı ile yalnızlık birbirinden ayrılabilir mi?”
Sayfa 147