Depresyonun klasik tarifi içe dönük öfkedir, yani anladığım kadarıyla ben doğduğumdan bu yana depresyondayım. Ama artık değil. Depresyon denen o pis suya dalmayacaktım. Günün en güzel anları yatağa girdiğiniz anlardır. En kötüsü de tabii ki uyandığınız anlar... Kara bulutlar sizi beklemektedir ve siz "Olamaz yine mi?" dersiniz.
Çöküntü, bir ruh kargaşasıdır; kişinin benliğine -yatıştırıcı aklına- öylesine garip acılarla, kaypak yöntemlerle yüklenir ki tanımını yapamazsınız. Hele onun ağır dönemlerini yaşamamış olanlar sırrına bir türlü eremezler; her ne kadar çoğu kişinin ara sıra yaşadığı ve genellikle günlük yaşamın keşmekeşine bağladığı hüzün ve kaygı gibi duygular, hastalığın ölümcül aşamasının ipuçlarını verse de.