Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam,
bir boşluk duygusu içinde.
Sanki İçimde Derin Bir Hiçlik Var.
"Bu boşluğu doldurmak için bu satırları yazmaya çalışıyorum, belki de kitap olur ama itiraf ediyorum ki bunun amacı ne, bilmiyorum. Yazsam ne fark edecek, yazmasam ne fark edecek diye düşünüyorum. İnsanlar okusa ne olur, okumasa ne olur diye düşünüyorum."
Yeryüzünde bir başıma kaldım sanırdım
Birden bire giriverdin hayatıma
Gülmeyen yüzümü güldürdün
Gözlerindeki ışığı gördüm
O masumane gülüşün kimsede olmayan
Beni benden alan o tebessümü gördüm
Bir daha gülemem sandığım
Hayata tutundum seninle umudum oldun
Anladım artık hayat yaşamaya değermiş
Seninle yaşadım bir kez daha
Artık seninleyim her bir anımda
Gözlerin gözlerime hep baksın
Bir ömür sürsün isterim
Seninle olan her şeye varım
Sana olan sevdaya merhaba derim
Bir bakışınla yüzümü güldüren sevgili
Sana bakarım yeni umutlarla
Senin olduğun kadere razıyım
Hayatıma girdiğin güne hoşgeldin derim
Seni karşıma çıkaran Râbbime binlerce kez şükürler olsun...
Yolumu da, Sonumu da Sana Bıraktım
"ALLAH'ım"
Çok İstediğimi Değil! Hakkımda Hayırlı Olanı Nasip Eyle..
"Beni Yaratan; Elbet Yolumu Gösterir..."
(Şuarâ 78)
O ki varacağım yeri benden iyi bilir.