Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi alevden?
Sen istedin ondan, gönül zorla tutuştu.
Allah'ın merhameti, umutsuzluk ve kederin tam ortasındayken tecelli ettiğinde insanın yalnızlık endişesi hafifliyor.Sesinin duyulduğunu bilmek kadar kıymetli ne olabilir ?
Her şeyi anlayabilmenin insanı mutsuz ettiği,sahte iyimserliğin insana teselliden çok hüzün verdiği anlardan biriydi.Sorunu biraz daha eşelediklerinde kendi parmak izleriyle karşılaşacaklardı.Bu hakikat uzlaşmayı kolaylaştıracağı gibi,geri dönülmez sonun başlangıcı da olabilirdi.