Dostoyevski'nin toplumsal gerçekliği tüm acımasızlığıyla yansıttığı bu eseri çarpıcı bir sonu hak ediyordu. Belki de Dostoyevski onu da en az kitabın geri kalanı kadar hüzünlü yazma korkusuyla okuyucuya bıraktı. Her halükarda okunmaya değer bir başyapıt.
Bir mısra daha söylesek sanki her şey düzelecek
İki adım daha atmıyoruz bizi tutuyorlar
Böylece bizi bir kere daha tutup kurşuna diziyorlar
Zaten bizi her gün sabahtan akşama kadar kurşuna diziyorlar