Zemîn bisât-ı kader çarh hayme-i azamet
Nücûm-ı sâbit ü seyyâr meş’al-i kudret
Cihân netîce-i cûd-ı hazâyin-i rahmet
Sahâyif-i suver-i kevn nüsha-i hikmet
Bu kâr-hânede bilsem neyüm benüm nem var
Yeryüzü bir kader yaygısı, dünya (Allah'ın) ululuk çadırı,
Sabit ve gezen yıldızlar kudret meşaleleri,
Dünya (Allah'ın) rahmet hazinelerinin cömertliğinin neticesi;
Yaratılış sayfaları ise yaratıcının hikmet belgesidir.
Bu işyerinde (dünyada) ne olduğumu bir bilsem, benim neyim var
Nabi
NabiReklam
Bismillâhirrahmânirrahîm, sahife-i âlemde bir satır-ı nuranî teşkil eden üç sikke-i ehadiyetin kudsî ünvanıdır ve kuvvetli bir haytıdır ve parlak bir hattıdır. Yani, Bismillâhirrahmânirrahîm, yukarıdan nüzul ile, semere-i kâinat ve âlemin nüsha-i musaggarası olan insana ucu dayanıyor. Ferşi Arşa bağlar, insanî arşa çıkmaya bir yol olur. Lemalar
Lise yıllarımda okul kütüphanesine çok sık giderdim. Zaten öyle çok büyük, görkemli bir kütüphane değildi. Bu yüzden rafların arasında acele etmeden, tek tek dolaşır; kitapları uzun uzun incelerdim.
Bir gün, raflardaki kitapların arasında aynı eserden yan yana dizilmiş çok sayıda nüsha gördüm. Merak edip elime aldım ve yazarın özgeçmişini okumaya başladım. Okuduklarım beni derinden sarstı: Şiirlerin yazarı, tıpkı benim gibi o okulda okumuş bir öğrenciydi. Ne yazık ki amansız bir kas hastalığına yakalanmış ve henüz 17 yaşındayken bu hayata veda etmişti. Okul yönetimi de onun anısını yaşatmak için geride bıraktığı şiirleri bir araya getirip kitaplaştırmıştı.
Onunla aynı koridorlarda yürümüş, aynı havayı solumuş olma fikri beni o kadar derinden etkiledi ki, o kitaptan bir örneği hayatım boyunca saklamak istedim. Bu yüzden kütüphane görevlisinden rica edip bir nüshasını yanıma aldım. Düşünsenize; bir zamanlar sizinle aynı sıralarda oturan, aynı duvarlara bakan bir insan, henüz yolun çok başındayken göçüp gitmişti bu dünyadan...
Bugün o kitap yeniden aklıma düştü. Bu şiirler sadece benim rafımda gizli kalmasın, sayfaların arasında unutulmasın istedim. Satırlar size biraz hüzünlü, biraz depresif gelebilir; ama unutmayın ki bunlar, 17 yaşında amansız bir hastalıkla mücadele eden bir çocuğun kalbinden dökülen sözler.
Siz de bu şiirleri okuyun, hissedin ve bilin istedim: Bu dünyadan bir Hasan Erkan geçmiş.
Lise yıllarımda okul kütüphanesine çok sık giderdim. Zaten öyle çok büyük, görkemli bir kütüphane değildi. Bu yüzden rafların arasında acele etmeden, tek tek dolaşır; kitapları uzun uzun incelerdim.
Bir gün, raflardaki kitapların arasında aynı eserden yan yana dizilmiş çok sayıda nüsha gördüm. Merak edip elime aldım ve yazarın özgeçmişini okumaya başladım. Okuduklarım beni derinden sarstı: Şiirlerin yazarı, tıpkı benim gibi o okulda okumuş bir öğrenciydi. Ne yazık ki amansız bir kas hastalığına yakalanmış ve henüz 17 yaşındayken bu hayata veda etmişti. Okul yönetimi de onun anısını yaşatmak için geride bıraktığı şiirleri bir araya getirip kitaplaştırmıştı.
Onunla aynı koridorlarda yürümüş, aynı havayı solumuş olma fikri beni o kadar derinden etkiledi ki, o kitaptan bir örneği hayatım boyunca saklamak istedim. Bu yüzden kütüphane görevlisinden rica edip bir nüshasını yanıma aldım. Düşünsenize; bir zamanlar sizinle aynı sıralarda oturan, aynı duvarlara bakan bir insan, henüz yolun çok başındayken göçüp gitmişti bu dünyadan...
Bugün o kitap yeniden aklıma düştü. Bu şiirler sadece benim rafımda gizli kalmasın, sayfaların arasında unutulmasın istedim. Satırlar size biraz hüzünlü, biraz depresif gelebilir; ama unutmayın ki bunlar, 17 yaşında amansız bir hastalıkla mücadele eden bir çocuğun kalbinden dökülen sözler.
Siz de bu şiirleri okuyun, hissedin ve bilin istedim: Bu dünyadan bir Hasan Erkan geçmiş.
Lise yıllarımda okul kütüphanesine çok sık giderdim. Zaten öyle çok büyük, görkemli bir kütüphane değildi. Bu yüzden rafların arasında acele etmeden, tek tek dolaşır; kitapları uzun uzun incelerdim.
Bir gün, raflardaki kitapların arasında aynı eserden yan yana dizilmiş çok sayıda nüsha gördüm. Merak edip elime aldım ve yazarın özgeçmişini okumaya başladım. Okuduklarım beni derinden sarstı: Şiirlerin yazarı, tıpkı benim gibi o okulda okumuş bir öğrenciydi. Ne yazık ki amansız bir kas hastalığına yakalanmış ve henüz 17 yaşındayken bu hayata veda etmişti. Okul yönetimi de onun anısını yaşatmak için geride bıraktığı şiirleri bir araya getirip kitaplaştırmıştı.
Onunla aynı koridorlarda yürümüş, aynı havayı solumuş olma fikri beni o kadar derinden etkiledi ki, o kitaptan bir örneği hayatım boyunca saklamak istedim. Bu yüzden kütüphane görevlisinden rica edip bir nüshasını yanıma aldım. Düşünsenize; bir zamanlar sizinle aynı sıralarda oturan, aynı duvarlara bakan bir insan, henüz yolun çok başındayken göçüp gitmişti bu dünyadan...
Bugün o kitap yeniden aklıma düştü. Bu şiirler sadece benim rafımda gizli kalmasın, sayfaların arasında unutulmasın istedim. Satırlar size biraz hüzünlü, biraz depresif gelebilir; ama unutmayın ki bunlar, 17 yaşında amansız bir hastalıkla mücadele eden bir çocuğun kalbinden dökülen sözler.
Siz de bu şiirleri okuyun, hissedin ve bilin istedim: Bu dünyadan bir Hasan Erkan geçmiş.
Eklenen resim sayısı sınırlı olduğu için birkaç ileti de paylaşacağım.
Reklam
Reklam