Başını göğsüme dayayıp biraz ağladı. Her şey sessiz bir film gibiydi. Sadece müzik vardı, duyulan. Gerisi sağırlar için bir tiyatro..
“Ben ağlamam” dedim kendime. Kurutamam gözyaşlarımı çünkü.
Ben ölüyorum Anita. Ama tahmin ettiğin gibi değil. Kısa bir süre sonra, nefes almaya devam edecek olmama rağmen beynim çalışmasını durduracak.
Daha açık konuşmalıydım.
Belli bir süre sonra düşünmemeye başlayacağım. Kafam ölecek ama kalbim yani bedenim yaşayacak.