aleyna

aleyna
@nymphas
Bir diğer hikayeye geçmeden önce göz yaşlarınızı silmeniz gereken bir kitap
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Volkanların çelişkisi hem yıkımın hem de yaşamın sembolü olmalarıydı. Yavaşlayarak soğuyan, katılaşan lavlar zamanla toprağa -verimli, bereketli bir toprağa- dönüşüyordu. Nora o an bir kara delik olmadığına karar verdi. Aslında volkandı. Volkanlar gibi o da kendinden kaçamazdı. Olduğu yerde kalıp çorak toprakları zenginleştirmek zorundaydı. İçinde bir orman büyütebilirdi.
“Dünya tozdan geliyordu ve sonunda yine toz olacaktı.”