Nazlı Korkmazer
@nzlicn
İstanbul
20 Haziran 1997
61 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Öncelikle bu eserde yazarın ilk insana hissettirdiği şeylerden bir tanesi insan psikolojisi üzerine ciddi anlamda harika bir analize sahip olması.Hele ki bu eserin oluşumu sırasında Dostoyevski’nin 10 yıllık bir sürgün zamanında yazdığını bilmek daha da etkisi altında bıraktı beni.Kitabın baş kahramanı olan Ivan Petroviç ile kendini özleştirdiği,sıradan insanların olağanüstü yaşantıları ve şaşırtıcı karakter özellikleri ile toplumsal yozlaşmalara da ayrıca değinmiştir.Her zaman olduğu gibi yazarın çocuklara olan hassasiyetini bu eserinde görmek ve bunu olağan hali ile okurken hissetmek muazzam.Üst segment ve alt segment insanların arasında sıkışıp kalmış ve her iki tarafında dünyalarını perspektif şekilde yansıtarak iyi ve kötü kavramlarını satranç oynatıyor adeta insanın zihninde.Prens karakterini tanıdıkça aslında bu oyunun nasıl bir şekilde işlediğini anlıyor insan.Abartılmış bilinç altı duygular,gurur,ruhsal acı ve daha nice bilinmez duyguları fark ettiriyor okurken insana.Kitabı bitirince fark ediyor insan,kötü karakterden çok okurun kendi içinde ki duygularına yönelmiş yazar.Sadece kötü olan bilinç altı duygulara değil,her bir bilinç altında oluşan duyguların asıl kaynağını sorgulatıyor.
Reklam
John Steinbeck ile tanışma kitabı oldu diye bilirim.Kısacık ama bu denli etki yaratacağını tahmin etmiyordum.Yalnızlık,kompleksler ve hayalleri içinde sıkışıp kalan insanların altında yatan tepkimeye bu denli tek bir düzlükte ifade edilemezdi,kelime fazlalığına gerek duymadan karakterler üzerinde tek ve düz bir çizgi gibi..İnsan mecbur oldumu yapa bileceklerini ve bu mecburiyetler içerisinde bile bir tarafını hep umuta bağlı olduğunu anımsattı bana.Asıl iyiliğin ve vicdanın görünmeyen yüzünü.Yaptıklarımız ve yapabileceklerimiz konusunda hayatın bizi nasıl evcileştirdiğini.Okurken karakterlerin hayaline ortak olup,onların yerinde olsam ben ne yapardım diye düşündürüp,ve sonunda sizi asıl kendiniz ile yani vicdanınızı sorgulattırmaya iten türden bir öykü.Anlatılmaz,kanaatimce okunur türden.
Sarsıntı bırakan türden bir eser.Her açıdan,her döneminde sosyolojik olarak değişmeyen tek bir dönem hastalığını muazzam ötesi kaleme almış sevgili London.Karakteri kendi düzeyine ve görüşlerine ters düşürerek en başta okurda bunun etkisini çokça bıraktı diye bilirim.Kendi açımdan ise günümüzün vebası olan toplum Ve akabinde yaşamsal faktör olarak önümüze sunulan beyaz yakalı sınıfından sıyrılıp,hayalinden vazgeçmeyen bi Martin Eden yaratıyor üzerimde.Ki yazarımızın en sonda Nietzsche'nin insan varoluş amacı üzerine sözü ile adeta sarsıntı olarak hissetim içimde.Bizi biz yapan kendimizden başkası olmadığı,asıl kendi özümüz Ve doğularımızın asıl davamız olduğu vurgusunu hissetim.Ve aşk.Ruht çok kıskanmıştım.Martin aşkını daha doğrusu.Ama aşk yolundan şaşmadı Ruht’un dediği gibi.Martin bütün güzelliklere ve aşkına sahip oldu.Ve bunları tatmış olmanın ağırlığı ile en zirve haline ulaşmayı başardı.Asıl benliğine kavuşarak sonsuz en nihayetinde olmak istediği yerde zirvesini taçlandırdı.Hayallerin ve akabinden yaşanan acını en güzel halisin Martin Eden...
Aslında kelimelerinden çok anlaşılmak istenen bir edebi türü.Yaşamın insan üzerindeki etkisi değil,insanın kendi üzerindeki etkisinde bu kadar derini görüp muazzam anlatımı ile yazar bize kendi içimizde olanları daha derin sorgulamamızın farkındalığına vardırıyor.Sonunu her ne kadar böyle bitmesini beklemiyor olsamda kitabın,aslında ne kadar kendimizden kaçmak istersek isteyelim sonucu her zaman kendi tercihimiz gibi dursa da aslında bir çoğumuzun ummadığımız sonuçlar elde ettiğinin farkında vardırdı yazarımız.Kendimden katmak gibi durmasın ama,daha önce okuduklarım arasında ilk defa bir kitap karakterini kendime bu denli yakın hissetim.Ben Kayra olacak kadar dibi görmek ve bunun sonuçlarını elde etmek uğruna kimseyi takmayacak kadar umursamaz olduğumu fark ettim.Kinyas dibi görüp,tek solukta tekrar yüzeye çıkacak kadar bağlıydı kendine.Okurken gerçekten etkisinden çok kendinize tutulan bir yansıma oluyor karakterler.
Kitabı okumaya başladığınızdan itibaren üzerinde pek düşündürmeyen,sadece hayatlarının her anının tadına varmaya çalışan gerçeğe dayalı bu üç kafadarın özendiren türden olan saf Ve avanakça olan bu kısa kayık hikayeleri bize aslında alışı olduğumuz kitabı anlama çabasından sıyrılıp,tamamiyle olayların akışında seyirlettiğinin tadına varmamızı hissettiriyor.
