İlkel hazlarının peşinden sürüklenen; şiddet, hırsızlık, tecavüz ve cinayet gibi suçları sıradanlaştırmış, kendi içlerinde bile otorite kavgası yaşayan henüz 15 yaşındaki birkaç gencin acımasızlığıyla başlıyor eser. Kötülüğün sona ermesini beklerken, her sayfada daha da kötüsüyle karşılaşıyorsunuz. Eğer bu karanlığın içinde kaybolmazsanız, yazarın satır aralarına ustalıkla yerleştirdiği çok ince mesajları fark ediyorsunuz. Siyasete, basına, ceza sistemine,topluma, aileye, dünya düzenine.. yönelik sert eleştirilerde bulunurken okuru da rahatsız edici ama bir o kadar düşündürücü sorularla baş başa bırakıyor.
Kitapta da geçtiği gibi: Seçme hakkına sahip olmayan bir kişi, kişiliğini de yitirmiş sayılır mı? Önemli olan iyi ya da kötü biri olmamız mı yoksa özgür olmamız mı? Peki özgürlük, başkasının özgürlüğünü elinden almak mı? Bir insanı iyiliği seçmeye zorlamak gerçekten iyilik mi?
10/10
2026 9. kitabı
Herkesin içinde kimseye söylemediği,kendine bile zor itiraf ettiği bir 'iç odası' vardır ya;bu kitap sanki o odanın anahtarı gibi.Özellikle 'Ay Anam' şiiri...İnsanı bambaşka bir dünyaya götürüyor.Şair insanın kendisine olan yabancılaşmasını bitiricek olan şeyi öyle bir kelimeye dökmüş ki,başka türlü anlatılamazmış diyorsun.Her sayfasında kendimden bir parça bulduğum en kıymetli okumalarımdan,en özel yolculuklarımdan biriydi.Keyifli okumalar dilerim.
Mükemmel bir bilgenin ayak izleriFelsefe
İlk okuduğumda o kadar çok etkilenmiştim ki şaşırmıştım :)
Bence siyasi kimliğinden öte bir bilge ve yol göstericiydi
“Bu adam yaşadıysa ben niye yaşıyorum zaten özünde aynı hikaye değil mi?” demiştim
İlber Ortaylı’nın kitabındaki tavsiyesiyle radarıma giren Puslu Kıtalar Atlası, son zamanlarda okuduğum en etkileyici yapıtlardan biri oldu. Hikaye, hiç bilmediğim kadim bir İstanbul’un dehlizlerinde, düşlerle gerçekler arasında hayat buluyor. İhsan Oktay Anar'ın o hayal gücü yüksek, felsefi ve buram buram zekâ kokan üslubuna hayran kalmamak elde değil.
insanın kendi yalnızlığıyla, kusurlarıyla ve sevilme ihtiyacıyla kurduğu o zorlu bağın panoraması. Charlie, zekâ kazandıkça dünyayı daha iyi anlıyor; ancak bu "anlayış", ona beraberinde korkunç bir yalnızlığı ve çevresindeki insanların sahteliğini de getiriyor.
Insanın ayna karşısında kendine yaptığı en acımasız itiraftır. Baş kahraman Clamence, o kadar ikna edici ve o kadar bizden biri ki; onun "düşüşünü" izlerken kendi "düşüşlerimizi" hatırlamamak imkânsız.
Kitap boyunca o kadar ustaca bir suçluluk duygusu işleniyor ki, okurken kendinizi yavaş yavaş sorgularken buluyorsunuz. "Gerçekten iyi biri miyim, yoksa sadece iyi göründüğüm için mi iyi biri olduğumu sanıyorum?" sorusu, metnin her satırında bir gölge gibi sizi takip ediyor. Camus burada ahlakın aslında bir maskeden ibaret olabileceğini, kendimizden kaçmak için başkalarını yargılamaya ne kadar meyilli olduğumuzu gösteriyor.
