irem
@o2reim
bugün herkes noksan
Şu anda okuduğu kitap
savaş sanatı mutlaklardan ibarettir. biz veya öteki. zafer veya yenilgi. ara yol yoktur. merhamet yoktur. teslimiyet yoktur.
Reklam
zaten aslında kendini öldürmenin gerekli olduğuna inanan, ama bunu yapmaya karar veremeyen bizler en zayıf, en tutarsız ve basit bir ifadeyle aptallığını öpüp başına koyan aptal insanlar değil de neyiz?
dördüncü yol, zayıflık yoludur. hayatın kötülüğünü ve saçmalığını anlayarak ve onun hiçbir şey getiremeyeceğini en başından bilerek hayatı sürdürmeye devam etmekten ibarettir bu yol da. bu gruptan insanlar, ölümün yaşamdan daha iyi olduğunu bilirler, ama akıllıca davranacak, yani bu kandırmacaya bir an önce son verecek ve kendini öldürecek güçleri olmadığı için bir şey bekler gibidirler. bu zayıflık yoludur, çünkü ben daha iyisinin ne olduğunu biliyorsam ve bu da benim elimde olan bir şeyse neden daha iyi olana kendimi teslim etmiyordum?... ben bu gruptaydım.
reading zindanı baladı, oscar wilde’ın en çıplak ve en sert metni bence. burada o bildiğimiz keskin zekasını ya da süslü dilini değil, doğrudan çürümüş bir adalet anlayışını görüyoruz. wilde hapishaneyi sadece bir mekan olarak değil, insanı yavaş yavaş ezen bir düzen olarak anlatıyor. en rahatsız edici tarafı da bu zaten; içeride insanı öldüren şey duvarlar değil, sistemli aşağılanma.
kitabın en güçlü yanı wilde’ın bunu ajitasyona kaçmadan yazması. kendini acındırmıyor, sadece gösteriyor ve zaten gördüğümüz şey yeterince sert. bu eseri etkileyici yapan da bu: sakin ama zehir gibi. bittiğinde insanın içinde soğuk bir ağırlık bırakıyor.
bu ruhsal durum, benim açımdan şu sözlerle ifade edilebilirdi: benim hayatım, birisinin bana yaptığı aptalca ve kötü bir şakadır. beni "birisinin" yaratmış olabileceğini kabul etmesem de "birisinin" beni dünyaya getirerek kötü ve aptalca bir şaka yaptığını düşünmek, bana en doğal gelen düşünce şekliydi.
Reklam