"Güçsüzlük belirtisi olarak yorumlanabilen bu şey aslında senin yaşamındı. Oysa biz taşlar kadar güçlü, bir o kadar da cansızdık. Gücün kendisinin ölüm olduğunu da senden öğrendim. Çünkü seni seyrettim. Ah! Keşke dünyayı da senin gibi seyredip, senin ona baktığın gibi bakabilseydim! Oysa ben ona bir güç malzemesi olarak bakıp onda kendi karanlığımı gördüm. Hayatım boyunca görebildiğim en iyi, en güzel şey sendin."
Reklam
Bilim, bir dizi soruya yanıt aramaktır; ama bu soruların cevapları yeni sorular doğurur. Bilimsel yöntem, evrenin sırlarını çözmek için bir anahtar sunar, ama bu anahtar her kapıyı açmaz. Bilimin gücü, neyi bildiğimizden çok, neyi bilmediğimizi açıkça ortaya koymasında yatar.
Her keşif, cehaletimizin sınırlarını biraz daha genişletir.
İskenderiye Kütüphanesi, insanlığın bilgi birikiminin bir hazinesiydi. Orada, eski dünyanın bilgeliği saklıydı: matematik, astronomi, felsefe, edebiyat... Ama fanatizm ve cehalet, bu büyük mirası yok etti. Kitaplar yakıldı, bilim insanları susturuldu ve insanlık, yüzyıllar boyunca karanlıkta kaldı. Bu bize, bilginin ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatır.
Bir gün, başka bir yıldız sisteminden gelen bir sinyali yakalayabiliriz. Bu sinyal, belki bir merhaba, belki bir hikâye, belki de bir uyarı olacak. Ama böyle bir iletişim, insanlığın kendisini yeniden tanımlamasını gerektirecek. Başka bir medeniyetle karşılaşmak, aynada kendimize bakmak gibi olacak; hem tanıdık, hem de tamamen yabancı..
Reklam