pınar
@oblomovkali
“sonunda hepimiz birer hikaye olacağız”
12 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
spoiler içerir.
serinin bu kitabında anlatıcının tamamen kendi içine döndüğünü görüyoruz ve bu içe dönüklük git gellerle dolu, sallantılı bir yolculuğa çıkarıyor bizi. içinde merak duygusunu da barındıran bu yolculuğa dahil olmaktan gerçekten keyif aldım. marcel, balbec’te tanıştığı çiçek açmış genç kızlarından biri olan albertine ile artık bambaşka bir boyuta sürüklenmekte. albertine’le olan ilişkileri kimi zaman sevinçten kimi zaman da huzursuzluktan beslenirken paris’e dönüp birlikte yaşamaya başladıkları süreçte çoğu zaman huzursuzluktan beslenir hale geliyor. çünkü marcel’in içerisinde büyüyen, zihnini türlü senaryolarla dolduran kıskançlık, albertine’in kendini bir nevi hapis hayatı yaşarken bulmasına yol açıyor. bazen aksine bu hapis hayatını kendisinin yaşadığını düşünüyor ki bu noktada anlatıcının iç dünyasındaki çelişkilere çok yakından şahit oluyoruz. albertine öylece karşısında dururken, ortada kıskançlığını tetikleyecek bir sebep yokken aşkı aniden toz bulutu gibi dağılıyor geriye sadece yalnızlığının rahatlığını yaşadığı o günlerin anısı kalıyor. ta ki ufak bir kıskançlık dalgasına kapılana kadar. o zaman karşısında gördüğü kadın yanıbaşından başka hiçbir yere sığdıramadığı, belki de aşık olduğu kadına dönüşüveriyor.
ikilinin detaylarla anlatılan, iniş çıkışlarla dolu ilişkisi, olaylara birçok açıdan bakma imkanı sunuyor bizlere. aslında gerçek yaşamda oldukça rastladığımız fakat farkına varamadığımız küçük aydınlanmalar yaşıyoruz yeniden.
Reklam
çoğu kez umudumuz tükendiğinde çabalamaktan vazgeçmeyi düşünmüşüzdür. yaşanılan zorlukların sonunda geleceği inanılan umut ışığı bazen o kadar silikleşir ki sahip olduğumuz gücü zamanla unutmaya başlarız. jane eyre, küçük yaşlarında başlayan ve bitmek bilmeyen zorluklara rağmen başını hep dik, umudunu da sağlam tutarak ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor bizlere. ne istediğinin farkında olarak verdiği kararlardan, o kararların sonuçlarından pişmanlık duyduğu tek bir an yok çünkü yaşadıkları boşuna değil. hangi konumda olursa olsun kendine duyduğu saygınlığı elinden bırakmamakta direniyor. kimsesiz, hor görülen çocuk yavaşça kendi ayakları üzerinde durabilen, bağımsızlığını ilan edebilen bir kadına dönüşüyor. ve sahip olduğu değerleri çoğu şeyin üstünde tutmaya çalışıyor. sevdiği adama, onu ne kadar çok sevse de gitmek zorunda olduğunu söylediğinde bu durumu oldukça hissettim. jane eyre, geride bıraktığı hislerle ve içine çeken atmosferiyle akıllardan silinmesi zor bir kitap. iyi ki tanıştık diyorum.
Spoiler içerir.Edebiyat
oblomov, ivan gonçarov’un edebiyata sunduğu çok kıymetli eserlerden biri. her bir satırında ayrı anlamlar taşıyan, derinliği oldukça yüksek romanlardan. insan çoğu kez durarak not alma ihtiyacıyla dolup taşıyor. o kadar içimizden bir kitap ki okuyan kim olursa olsun, tanıdık hislere rastlamama ihtimali düşük. kitabın adı oblomov olsa da üzerinde durduğu asıl kavram bence oblomovluk. ilya’nın hayatını zamanla bir kabusa çeviren bu derin hastalığa karşı savaş vermek çok güç olmalı çünkü öyle çabuk esir alıyor ki bedeni, zihni... peki ne bu oblomovluk? nasıl bir hastalık?
belki de hepimizin içerisinde varlığını biraz bile olsa sürdürüyor ama izin verdiğimiz kadarıyla yaşamımıza el uzatabiliyor oblomovluk. gücün, kuvvetin yerinde olduğu halde bir işi yapamama hali, sürekli erteleme, uykudan çıkamama ve hayatın hızına uyum sağlayamama hali desek doğru olabilir belki. “ya şimdi ya hiçbir zaman.” bazı şeyler gerçekten de bu iki kavram arasına sıkışıp kalabiliyor. oblomov, ne kadar çaba gösterse de sıkışıp kalmaktan kendini alıkoyamadı ve kitabı okuduğum süreç boyunca bazen ona öyle kızdım ki... üzerinden o uyku halini atmasını ve hayata bağlanmasını sabırsızlıkla bekledim diyebilirim. yer yer gözyaşlarımı tutamadım, bazen kızdığım kadar sevgiyle doldum. ilya ilyiç’in kötü huyu olan üşengeçliğinin yanında çok temiz bir kalbi ve iyi niyeti vardı. çevresinde bu iyi niyetinden suistimal etmek isteyen birçok kişi de vardı maalesef ki. yakın dostu ştolts, oblomov’u bu insanlardan korumak için çaba gösterdi göstermesine ama ne kadarına engel olabilir ki?
kitap durgun başlasa da ortasından itibaren oldukça akıcılık kazanan ve insanı merak duygusuyla dolduran bir anlatıma sahip. insana çok şey katan kitaplardan
kayıp zamanın izinde serisinin ikinci kitabı olan çiçek açmış genç kızların gölgesinde bana zorlu, güzel bir yolculuk sundu. swann’ların tarafını okurken hissettiklerimden çok daha yoğun hissettiğimi söyleyebilirim. proust’a olan hayranlığım bu kitap sayesinde gerçek manada zirveye ulaşmış bulunmakta.
yazdıklarını okurken, değindiği noktalara bu kadar yakından ve kendi içimden şahit olmak hayranlık duymam için gayet yeterli sebeplerdendi. yolculuğumun zorlu olması ise yazarı anlamak adına gösterdiğim çabalardan kaynaklıydı. bir cümleyi defalarca okuyup hepsinde farklı anlamlar bulduğum oldu. bulduğum her farklı anlamda içimde küçük patlamalar yaşandı. proust’u diğer yazarlardan ayıran en önemli özellik kendi fikrimce okuyucuyu şaşırtacak kadar spesifik noktalara değiniyor olması. hani insan bazen hissettiklerini açıklayamaz ve başka hiçkimsenin de öyle hissettiğini düşünmez, o an dünyada yalnızca kendisi vardır ya, tam o noktada proust okuyucuyla iki kişilik bir dünya kuruyor sanki. açıklayamadığın o hislere tercüman oluyor.
kitabı bana bu kadar sevdiren bir diğer özelliği ise sanat üzerine değindiği çok fazla nokta olmasıydı. ana karakterin deniz hakkında hissettiklerini, gördüklerini yansıttığı satırları keyifle okumuştum mesela. serinin üçüncü kitabı olan guermantes tarafını okumayı iple çekiyorum.
