N.
@obsessedwithonlybooks
Kitapların rehberliğinde keşfetmeyi seven kronik bir okuyucu ♡
23 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Bu kitap düşündüğümden daha ağırdı ya. Her okuduğum sayfada yeni bir bilgiyle karşılaşmak çok yordu beni. Ben bu kadar bilgiyi kaldırabilecek bir insan değilmişim onu öğrendim.
Öncelikle ilk kitaptaki sorularımın cevaplarını aldığım için çok mutluyum ama yeni sorularla karşı karşıya kaldık mı kaldık. Artık üçüncü kitapta onların cevaplarını alırız umarım.
Erin bu kitap beni çok delirtti ya. Tam doğru bir hareket yapıyor diyorum, ikinci hareketiyle yüzüm Mona Lisa tablosu gibi gülsem mi gülmesem mi dercesine kalıyor. Ya kızım bir duruşun olsun, bir tarafın olsun, bir amacın olsun. Sen her şeye aynı anda sahip olmak istiyorsun ama o da olmaz ki. Kim her şeye aynı anda sahip olmayı başarabilmiş?
İan'a bu kitapta çok üzüldüm ya. Zavallım Erin'in bütün çalkantılarını çekmek zorunda kaldı. Diğer karakterlerin ani duygu ve karakter değişimlerine de acayip sinir oldum. Lan madem değişeceksiniz, bari yumuşak geçişler yapın şak diye bambaşka bir insan olmak nedir?
Onun dışında oldukça güzel bir kitaptı. Yunan mitolojisini sevdiğim için sevmemem imkânsız gibi bir şeydi zaten. Bunun yanında, dediğim gibi ağır bir kitaptı o yüzden okurken dan diye okuyamazsanız endişelenmeyin eminim %90'ımız aynı sorunu yaşamıştır.
Yunan mitolojisine, fantastik romantik türüne ilgi duyuyorsanız bir şans verin derim. Eğer ilginiz yoksa ve ağır kitaplar okumaktan hoşlanmıyorsanız, sevmemeniz çok olası.
Bu kitabı ikinci okuyuşum ama en az ilk seferimde olduğu gibi sevdim. 15-16 yaşlarındaki bir genç kızın aldığı kararların, yaptığı hataların, düşüncelerinin ve duygularının bu kadar gerçekçi olması çok hoşuma gitti. Kendimi yalnız hissetmedim çünkü o yaşlarda bende bu tarz düşüncelere sahiptim.
Günlük temalı kitapları seviyorsanız okumanızı tavsiye ederim ama sıkıcı buluyorsanız, pek sizlik olmayabilir. Bunun yanında ilk kitaplar size sıkıcı gelebilir ama serinin devamı daha heyecanlı ve güzel oluyor, bundan emin olabilirsiniz.
!Spoiler İçerir!
Bitti; ergenliğimin büyük bir bölümünü kaplayan, beni ilhamla dolduran, bazen gülümseten, bazen ağlatan o kitap serisi, bitti.
Bu kitap beni çok yordu ama çok gerçekçi hissettirdi. On yedi yaşında ve kahraman olmaya zorlanan çocukların alacağı kararları almış olmaları bana mantıklı geldi. Ron'un çekip gitmesi, Harry'nin aklındakini direkt yapması, Hermione'nin bildiği doğrudan şaşmaması bana çok doğru hissettirdi çünkü yetişkin değiller ve hata yapmaları gerekiyor.
Ben bu kitapta diğerlerinin aksine ne Dumbledore'a kızabildim, ne de Snape'i sevebildim. Okuduğum kişileri değiştirmedi bu kitap.
Ben bu kitaba çok okeyim ya. Tam olması gerektiği gibi oldu her şey. Hayatımın büyük bir bölümünü kaplayan seriye veda etmek büyük bir burukluk verdi. Olacak her şeyi bildiğim için ağlamadım ama acıyı hissettim. Seviyorum bu seriyi, her zamanda seveceğim.
Spoiler İçerir
Şubat ayına kaydığı için sinir krizi geçirdim ama sadece ilk üç günden kurtardığım içinde mutluyum. Neyse, konumuz bu değil.
Maple Hills serisinin final kitabı olan Daydream ile seriye veda etmiş olduk. Bu kitabımızın ana karakteri, diğer iki kitaptan bildiğimiz ve okurların yüzde doksanının sevdiği Henry. Henry, Nate ve Robbie'nin zoruyla hokey takımının kaptanı olmuş; arkadaşlarını hayal kırıklığına uğratmamak için kaptanlığı istemese bile kabul etmiştir. Bir yandan da başı, bir türlü geçemediği profesörün dersiyle dertte. Bu sırada oklar, ana kadın karakterimiz Halle'ye dönüyor. Halle; kimseye hayır diyemeyen, ailenin direği olan, komşu çocuğu ve en yakın arkadaşı olan Will ile ilişki yaşamaya başlayan bir kızımız. Will, sırf onunla cinsel ilişkiye girmediği için Halle'den ayrılıyor; Halle de sırf onu unutmak için kitap kulübü kuruyor, kitap yazıyor, bir otelde çalışmaya başlıyor. İkilimizin yolları, Halle'nin kitap kulübünde kesişiyor. Elbette Henry oraya okumaya değil Aurora'nın liderlik konusunda belki kitaplar yardımcı olur demesiyle geldi. Bunlar arkadaş olduktan sonra birbirlerine yardım etmeye başlıyor. Halle, Henry'nin dersini geçmesine yardım ederken; Henry de Halle'nin kitabındaki romantik sahneleri iyi yazabilmesi için onu randevulara çıkarıyor.
Şimdi, kitap ilk başta su gibi akıyordu. Halle karakteriyle kendimi çok benzettiğim için tek oturuşta bitiririm gibi geliyordu ama öyle olmadı maalesef. Henry'i de Halle'yi de ayrı ayrı sevdim ama arkadaş adı altında birbirleriyle her haltı yemeleri beni rahatsız etti. Düşünün, ilk birliktelikleri sırasında Halle, Henry'e: "Sen benim en yakın arkadaşımsın." dedi ya. Kafayı yiyecektim. Bir de kitabın durağan ve olayların patlama kısmı bana gereksiz uzatılmış gibi geldi. Kitabın akışı resmen
Spoiler içerir
Hedefim, 2025 bitmeden bu kitabı bitirmek ve yeni yıla yeni kitapla girmekti. Çok şükür bunu başardım.
Beşinci kitabın sonunda, Voldemort'un bir kehanet uğruna Harry'yi öldürmeye çalıştığını ve ikisinden birinin birini öldüreceğini öğrenmiştik. Altıncı kitapta yaşayacak kişinin Harry olması için, Dumbledore ve Harry ile Voldemort'un geçmişine iniyor, onu öldürmenin yollarını arıyoruz.
Beşinci kitaptan sonra altıncı kitap ilaç gibi geldi. Beşinci kitabı okurken sinir krizleri geçirip kitabı parçalamak istemiştim, altıncı kitapta bu kadar olmadı çok şükür.
Bu kitap daha sakindi. Voldemort'un geri döndüğünü tüm dünya kabul edince Harry'nin ününe ün geldi tabi. Harry ise Ginny'den başkasını görmedi. İkisinin ilişkisini okumak eğlenceliydi ama Ron ile Hermione o kadar da eğlenceli değildi. Ron'un Lavender ve Hermione arasında kalması, ikisinin haftalarca birbiriyle konuşmaması, Harry ile birlikte bana da koydu. İkisini de sevdiğim için sanki iki kişi arasında kalan bendim. Lavender ise gördüğüm en toksik ilişkilerden birini yaşattı bize. Bitmesi hepimizin hayrına oldu.
Bu kitapta en sevdiğim taraflar Voldemort'un geçmişine indiğimiz zamanlardı. Böyle bir kötünün nasıl bir hayat yaşadığını okumak çok hoşuma gitti. En sinir olduğum taraf, Harry'nin Draco Malfoy hakkında söylediklerine kimse inanmaması. Beşinci kitapta inanmayınca ne olduğunu gördük ama kimse geçmişten ders almamış belli ki. En üzüldüğüm taraf ise, kitabın sonu oldu. Dumbledore'un öleceğini biliyordum ama okuması içime oturdu.
Genel olarak sevdiğim bir kitaptı. Yedinci kitapla birlikte seriye veda edecek olmak üzmüyor değil ama artık zamanı da geldi. Harry Potter okumaya başladıysanız ve beşinci kitabın uzunluğu yüzünden tereddüt ediyorsanız, etmeyin. Emin olun, okurken su gibi akıp giden
