“Love is real.A tangible thing you can run your fingers over, warm and safe.Obsession is living a fantasy in your head, over and over again.Obsession is living in a nightmare, but never wanting to wake up.”
The golden shimmer of Edna's satin gown spread in rich folds on either side of her. There was a soft fall of lace encircling her shoulders. It was the color of her skin, without the glow, the myriad living tints that one may sometimes discover in vibrant flesh. There was something in her attitude, in her whole appearance when she leaned her head against the high-backed chair and spread her arms, which suggested the regal woman, the one who rules, who looks on, who stands alone.
But as she sat there amid her guests, she felt the old ennui overtaking her; the hopelessness which so often assailed her, which came upon her like an obsession, like something extraneous, independent of volition. It was something which announced itself; a chill breath that seemed to issue from some vast cavern wherein discords waited. There came over her the acute longing which always summoned into her spiritual vision the pres-ence of the beloved one, overpowering her at once with a sense of the unattainable.
Obsession
"Ey her gün gölgesini omzumda duyduğum el,
-Gölgesi kendisinden bin kere beter ölüm-
Her gece karanlıkta karşıma çıkan heykel,
Herkes gibi bana da bir gün mukadder ölüm.
Kandırsın beni bırak bu renkler, bu kokular,
Ne olsa bu bahçede bir şarkılık günüm var;
Bilmem ne aksettirir yarın benden bu sular,
Ve sanmam geri gelsin bu giden günler ölüm."
ObsessionAlıntı
Ey her gün gölgesini omzumda duyduğum el,
-Gölgesi kendisinden bin kere beter ölüm-
Her gece karanlıkta karşıma çıkan heykel,
Herkes gibi bana da bir gün mukadder ölüm.
Kandırsın beni bırak bu renkler, bu kokular,
Ne olsa bu bahçede bir şarkılık günüm var;
Bilmem ne aksettirir yarın benden bu sular,
Ve sanmam geri gelsin bu giden günler ölüm.
‘The Errant’s game is one of fate,’ Banaschar said, rubbing at his face. ‘He uses—abuses—proclivities, tendencies. He nudges, pushes over the edge.’ He blinked blearily at the two skeletons. ‘To take him down, you need to take advantage of that selfsame obsession. You need to set a trap.’
Flask, "benim mideme artık sonsuza dek rahat huzur yok," diye düşünüyor, "kaptanım ama," diyordu, "keşke tayfalığımfaki gibi, ön güventede sığır etini şöyle bir avuçlayabilsem!" Bu muymuş yükselmenin nimeti! Şan şeref boşmuş gerçekten!
Pequod'un herhangibir tayfası, dördüncü kaptan Flask'a kızacak olursa, bol bol hıncını almak için yemek zamanı kaptan kamarasının kaportasından bakması, orada, korkunç Ahab'ın önünde Flask'ı dili tutulmuş, aptal aptal otururken görmesi yeterdi!
