Ela
@octav
Kitapta beni etkileyen bir kısım vardır. Bruno ablasına telin karşı tarafındaki insanların ne olduklarını sorar ve duyduğu nefreti belli ederek 'Yahudiler' cevabını alır 'Biz neyiz?' diye sorduğunda ise cevap alamaz.
Devletlerin çoğu zaman halka dayattığı şey bundan başka bir şey değildir. Sorgulamayan ve devleti tek güç olarak kabul eden halk neyi savunduklarını bilmeden devletin kötülediği kitlelere sallarlar.
Kendileri nedir?
Neden 'onları' sevmezler?
Hiçbir fikirleri yoktur.
Bildikleri tek şey onların kötü olduğudur.
Sosyalizmin Alfabesi kitabının ön sözünde şuna yakın bir cümle yatar.
Kapitalist bir ülkede halkın komünizm hakkında bildiği tek şey onun kötü olduğudur. :)
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Öleceğini Bilerek Yaşayan Bizlere
Hayattan zevk almadan yaşayan bir tıp öğrencisinin kısa da olsa hayata dönüşünü anlatır.
İki gün sonra ölmeyeceğimizin garantisini kimse veremez. :)
Saniyelerin böylesine çabuk yıllara dönüştüğü ve yılların da bir gün tükeneceği şu hayatta insan her saniyesini son anıymış gibi derin bir şekilde hissederek, anlam yükleyerek yaşamalı. Şarkı dinlenmemeli bana göre yaşanmalı, bir kitap rastgele okunmamalı veya bir insan öylesine basitçe sevilmemeli.. Anlam yükleyip ne kadar değerli olduklarının farkına vararak yapmalıyız tüm bunları.
Acıyı bile farkına vararak hala hissedebildiğimiz için kendimizi şanslı sayarak mutlulukla çekmeliyiz.
Bir gün yolculuğun sonuna varıp geriye dönüp baktığımızda koca bir hayatı anlatan o tebessümü yüzümüze kondurduğumuzda herkesin kendine 'rüya gibi bir şeydi, çok mükemmel.' diyebilmesi dileğiyle..
Bkz:Time Moves Slow
Yıkım Makinesi Olmayı Reddediyorum!
Her devlet; alenen katildir, ölüm makinesidir. Onlar her zaman açgözlüdür. Çoğu zaman istedikleri şey: her zaman daha fazlasına sahip olmaktır. Daha fazla toprak, daha fazla insan, daha fazla güç, daha fazla para... Bu insanlık dışı hedeflere giderken-onlar için sadece sayıdan ibaret olan- milyonlarca insanı öldürürler. Şah geride durur, piyonlar onu korur. Sonunda zafer piyonların değil şahın olur. Bu toplu katliamlarda milyonlarca insan ölür. Söylemesi, yazması oldukça kolaydır.
Peki ya yaşaması?
Eğer o yakını ölen veyahut öldürenlerden değilsek empati gücümüz ne kadar gelişmiş olursa olsun, onlar bizim içi hala sayılardan ibarettir. Savaşın bizler için hala bir haklılık sebebi olabilir fakat onlar için asla!
Bizler gerçek yıkımı göremesek bile görebilmeyi denemeliyiz. Her devlet yalnızca sayı olarak gördüğü milyonlarca hayatı, aileyi, kalbi, anıyı yıkım makinesine dönüştürmek ister.
Yıkım makinesi olmayı reddediyorum.
Kitap savaş yıllarında özgürlük uğruna Avusturya'dan İsviçre'ye kaçmış bir ressam ve karısının öyküsünü ele alır. Ressam askere çağrılır fakat özgürlük arzuları ve barışçıl yapıları ressamı ve eşini bu çağrıyı derince sorgulamaya iter.