rukiyesuna.blogspot.com/2026/05/ruya-y-...
( Nacizane altı yıl önce yazmış olduğum Yusuf Şiiri)
Ânın çün yazdeh ahter, âfitâb u mâh; alâmeti şân,
Biraderân gamz edip mâahu tebaul ediyordu.
Sadırlarındaki fenâlık ile
Çâh, Yusuf’a gebe kalıyordu.
Velâdet, kervana kısmet;
Defîneye mâlik vâli, riş’ini zaptedip
Çeşmini ândan ayırmıyordu.
Ki ummadığı desîselerin
Sadâ-yı kademini duymuyor,
Âdeta Zeliha’nın âğuşuna
Gevher saçıyordu.
Yusuf’un cemâli,
Zeliha’nın haysiyet nîkâbını yırttığı demde,
Mahbesler onun dârı, kasrı oluyordu.
Ânın sevgisiyle
Zeliha'ın dâmeni Mısır’ı süpürüyor;
Elemiyle ehramlardan âli,
Nâlânı ile emvâc-ı Nîl’e ahenk katıyordu.
Hicran oduyla
Yakup, çeşminden
Rukiye Suna
Rüya-yı Yusufiye
Ânın çün yazdeh ahter, âfitâb u mâh; alâmeti şân,
Biraderân gamz edip mâahu tebaul ediyordu.
Sadırlarındaki fenâlık ile
Çâh, Yusuf’a gebe kalıyordu.
Velâdet, kervana kısmet;
Defîneye mâlik vâli, riş’ini zaptedip
Çeşmini ândan ayırmıyordu.
Ki ummadığı desîselerin
Sadâ-yı kademini duymuyor,
Âdeta Zeliha’nın âğuşuna
Gevher saçıyordu.
Yusuf’un cemâli,
Zeliha’nın haysiyet nîkâbını yırttığı demde,
Mahbesler onun dârı, kasrı oluyordu.
Ânın sevgisiyle
Zeliha'ın dâmeni Mısır’ı süpürüyor;
Elemiyle ehramlardan âli,
Nâlânı ile emvâc-ı Nîl’e ahenk katıyordu.
Hicran oduyla
Yakup, çeşminden
Reklam
Edirneli Revani'ye Nazire
Fâ’ilâtün Fâ’ilâtün Fâ’ilâtün Fâ’ilün
Gözlerümden akdı hûn-ı dil benim cânânuma
Tîğ-ı gamzen urdı yare işbu mahzûn cânuma
Zülfünün dâmına düşdüm bir perîşân bülbülüm
Konmadım hergiz dıraht-ı gülşen ü bustânuma
Nâr-ı aşkınla yanar bağrım kaçan yâd eylesem
Katre katre eşk-i çeşmim saçdı od meydânuma
Râz-ı aşkın gizledim ammâ ki yâre görünür
Bu perîşân hâlimi arz eyledim sultânuma
Zerre mikdârı vefâ kılmaz felekler Mâhî’ye
Kahr-ı dehr ile yazılmış tâli’-i devrânuma
--------------------------------------------------
Ey sevgili! Gönlümün kanı gözlerimden sana doğru aktı, senin kılıç gibi keskin bakışın şu mahzun canıma derin bir yara açtı.
Senin saçlarının tuzağına düşmüş perişan bir bülbül gibiyim, artık kendi gül bahçemin ve bostanımın ağaçlarına bile uğramaz oldum.
Seni ne zaman ansam bağrım aşkının ateşiyle yanar, gözlerimden damla damla akan yaşlar meydanıma âdeta ateş saçar.
Aşkının sırrını gizledim ama yine de sevgiliye malum oldu, ben de bu perişan hâlimi o sultana arz ettim.
Felek Mâhî’ye zerre kadar vefa göstermiyor, benim şu devrandaki talihim sanki zamanın kahrıyla yazılmış.
TÜRK , TÜRKÜ , TÜRKÇE......
Dünyada bir milletin adıyla özdeş hâle gelmiş ender müzik türlerinden biridir türkü…
“Türk” sözüne nispet i’si eklenerek oluşturulan bu kelime, Türk’ün adıyla anılmış ve dünyaya bu adla yayılmıştır. Bundan türkünün; Türklere ait olan, onların icat ettikleri bir nağme, bir ezgi, bir müzik türü olduğu anlaşılmaktadır.
Geniş Asya bozkırlarında yüzyıllarca at koşturan atalarımız, bir taraftan olumsuz doğa koşullarına karşı mücadeleler verirken öte yandan hayvanlarına otlaklar bulmak ve yurt tuttukları coğrafyaları korumak için ha bire savaşmışlardır.
Bundan dolayı Türklerin tarihi, aynı zamanda bir savaş tarihi sayılır. Hatta bu yüzden bazı tarihçiler Türk tarihi hakkında eksik ve yanlı değerlendirmeler yapmışlardır.
Peki Türkler savaşmaktan başka bir şey düşünmemişler midir? Gündelik hayatlarında şarkı, türkü, müzik, edebiyat, şiir gibi güzel sanatların yeri olmamış mıdır?
Elbette olmuştur!
Türklerin savaş tarihleri kadar büyük ve muazzam bir kültür tarihleri de vardır… Bu büyük tarih içinde; taşa ruh katan mimarlık şaheserleri, zengin müzik birikimleri, tarihin ilk çağlarından kalan sözlü edebiyatları ve binbir tattan oluşan mutfak kültürlerini sayabiliriz.
Rahmetli Bahaeddin Ögel’in 9 ciltten oluşan Türk Kültür Tarihine Giriş adlı bir kitabı vardır. Bu kitabın her bir cildinde Türklere ait mimari, beslenme, giyinme, gelenekgörenek, yasa-töre, yazı, edebiyat, din, düşünce gibi pek çok konu ayrıntılı olarak incelenmiştir… Kitabı okumayanlara tavsiye ederek tekrar konumuza dönelim…
Uygur metinlerinden itibaren eski Türklerin müzik kültürüyle ilgili bilgilere rastlamaktayız. İslam öncesinde Türklerde bestelenmiş eserlere ırveya yır, sazlarla çalınan melodiye ise küg ismi veriliyordu. Atalarımız bu dönemde av törenlerinde koşuklarla
Reklam
Reklam