"Söyle bana, sevgili Toprak, hangi ana oğlunu bir kerecik, o da bir anlığına görebilmek için bunca acı çekmiş, eziyete katlanmıştır?"
"Bilmiyorum, Tolgonay, lakin yaşadığın savaşın bir eşi daha görülmemiştir dünyada."
"Öyleyse oğlunu böyle bekleyen son ana ben olayım. Tanrı başka analara çelik rayları kucaklattırmasın, başını traverslere vurdurmasın."
Sizler, yaşayan oklar olarak çocuklarınızı ileriye fırlatan yaylarsınız...
Yayı kullanan, sonsuzluğun içindeki hedef noktasını görür ve bütün gücüyle sizi gerer ki, okları hızla uzaklara erişebilsin...
Çocuklarınız, sizin çocuklarınız değildir.
Onlar Hayat'ın kendine olan özleminin oğulları ve kızlardır. Onlar sizin aracılığınızla oldular, ama sizden değil; Ve sizle olsalar da, size ait değiller...