Örümceğin Ağıdı Kitap Yorumum
Bazen insanı düşmanları değil, en çok sevdikleri yaralar."
Merhabalar canlarım
Ben geldim ve bugün sizlere hem kendisiyle hem de kalemiyle ilk kez tanıştığım, elimden bırakamayıp tek günde bitirdiğim Zeynep İzem'in Örümceğin Ağıdı kitabı ile geldim.
Dünya, yıllardır üç abisinin zoruyla İngiltere'de yaşamaktadır. Her ne kadar ülkesine dönmek istese de abileri buna kesinlikle izin vermez ve yaptığı her girişim başarısızlıkla sonuçlanır. Ancak bu kez kararlıdır çünkü büyük abisi Kayahan evlenmektedir ve Dünya daha gelin adayını bile tanımıyordur. Üstelik abisi, düğüne gelmesine de kesin bir dille karşı çıkmıştır.
Ama Dünya pes edecek biri değildir. Arkadaşının kimliğini alarak gizlice Türkiye'ye gelir ve abilerinin aklına bile gelmeyeceğini düşündüğü en güvenli yerde, yani onların en büyük düşmanının otelinde kalmaya başlar.
İşte tam bu noktada Eymir Ümit Valen ile yolları kesişiyor. İkili arasındaki atışmalar, Dünya'nın kılık değiştirmiş hâli ve Eymir'in ona karşı giderek artan ilgisi okumayı inanılmaz keyifli hâle getiriyor.
Dünya, düğün öncesi abisini uzaktan da olsa görmek isterken aynı gün yakalanıyor ve abileri onun düşmanlarının otelinde kaldığını da öğreniyor. Ayrılmadan önce Eymir'in adamlarından Oflaz, koluna numarasını yazıyor ve yardıma ihtiyacı olursa aramasını söylüyor. (İşte tam burada Oflaz'a içten içe bayıldım diyebilirim. )
Eve dönen Dünya ise çok ağır gerçeklerle yüzleşiyor. Ortanca abisi artık evde yaşamıyordur, ona ait tüm eşyalar ise müstakbel yengesi tarafından evden attırılmıştır. Yaşanan tartışmalar, kırgınlıklar ve kavgalar onları düğün gününe kadar getiriyor.
Fakat asıl olaylar düğünde başlıyor. Dünya, yengesinin aslında bir hain olduğunu ve düşmanları tarafından Kayahan'ı öldürmek için aralarına sokulduğunu
Selam yıldızlarım! Bugün size fobim olmasına rağmen bayılarak okuduğum “Örümceğin Ağıdı” kitabıyla geldim. Kitabın ismi, karakterlerin birbirine olan bağı, birbirlerine bağlı olması gerekenlerin inceldiği yerden koptuğu, tasarımın güzelliği ve daha sayamadığım birçok detay… Her biri kitabı sevmem için fazlaca büyük etkenlerdi.
Sanırım en büyük etkenler de karakterlerdi. Abilere fazlaca öfke duyarken düşman denilenlere bu kadar sempati duymamız normal mi? Düşmandan aşka beklerken çekimin içinde kaybolan düşmanlığı okudum desem yeridir. Ama ona girmeden yan karakterlerin güzelliğine dokunmam gerek. Hele de Nehir, Firuze ve elbette Oflaz. Kesinlikle Oflaz olmasa bu kitabı düşünemezdim. Pastanın en sevilen çileği gibi gözümde. Abilerden tek sevdiğimin Atahan olması ise hiç şaşırtıcı değil, onun dışında başka birini sevemezdim zaten, imkansız. Hele de olanlardan sonra sevginin bir kırıntısını, külünü dahi hak etmiyorlar… Tayanç, anlayamayacağım biri olarak girdi kitaba hatta belki biraz sınırımı körükleyen biri olarak. Fakat sonlara doğru minik bir filiz vermiş olabilir ama bu o kadar ufak ki yeşermesi için zaman gerek. Aralarında yeniden çiçekler yeşermesi gereken canım çiftim gibi..
Gerçekten aralarındaki çekime bittim. Eymir’in Dünya’yı her kim olursa olsun el üstünde tutması, ona kıymet vermesi ve değerli hissettirmesi o kadar özel ve güzeldi ki! Elbette Dünya’ya en sonda kendinin bile kırıldığı sözleri söylemesini tasvip etmiyorum ama Dünya’nın hak etmediğini de söyleyemem. Adamın korkuları üzerinde cambazın ipte oynaması misali oynadı. Psikolojisindeki büyük bozulmayı göz ardı edemem elbette fakat bu yaptığının şiddetini normal kılmıyor. İkisi de birbirini olması gerekenden fazla kırdı ve ben bu köprüden nasıl sağ çıkacaklarını fazlasıyla merak ediyorum. Hele de
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu kitabı okumam bana başka kitapları okuma kapısını araladı. İlk okuduğum kitabımdı ve bende öyle bir etki bıraktı ki yıllar geçmesine rağmen her hatırladığımda kesinlikle okumalısınız diye tavsiye ettiğim bir kitap :) okuması için arkadaşıma vermiştim ve kitap bir daha bana gelmemişti. Şimdilerde ikinci el olarak yeniden buldum ve çok sevdiği eski dosta kavuşan insanlar gibi şen olarak kütüphaneme ekledim :)
Sahtelikler içinde gerçek aşkı bulabilmeniz ümidi ile…
“Kimse Gerçek Değil”, yalnızca bir aşk hikâyesi değil; insanın zihnine, yalnızlığına ve bağımlılıklarına dokunan güçlü bir psikolojik romandı benim için. Psikolojik altyapısı olan, karakterlerin iç dünyasını derinlemesine hissettiren romanları her zaman sevmişimdir ama bu kitap farklı bir yerde durdu. Her sayfasını merakla çevirdim; bazı anlarda “artık canım acımasın” dediğim oldu ama yine de hikâyenin içinden çıkamadım. Kendi hayat hikayem ile benzer olan o ihanetler ve karşılığında verilen dersler işte buuu dedirtti. İlahi adalete güvenip susmayı tercih ettiğim birçok an için pişmanlık hissetmeme neden olmuş olabilir.
Oflaz ve Işıl’ın internette bir psikoloji platformunda tanışmaları da hikâyeyi benim gözümde daha etkileyici hâle getirdi. İki kırılmış insanın, birbirinin zihnine ve yaralarına dokunarak yakınlaşması oldukça gerçek ve çarpıcıydı.
Herkes bu kadar şanslı olmayabilir. Kitap boyunca yalnızca olayları okumadım; karakterlerin ruh hâllerini de hissettim ve birçok yerde Oflaz’ın bir sapık ya da katil çıkabilme ihtimali korkuttu. Işıl’ın ailesinin rahatlığı sinirlendirdi.
Hayatta çoğu insanın sevgisinin içinde küçük de olsa beklentiler, çıkarcılık vardır. En yakınlarımızın bile bizden beklentileri olur; belki bu, ihanet boyutuna ulaşmadığı sürece insan doğasının bir parçasıdır. Biliyoruz ki dünyada beklentisiz, çıkarsız, yalansız sevebilen tek kişiler annelerdir.
Okurken Işıl ve Oflaz’ın özel anlarında dinlediği şarkıları açıp dinledim, içtikleri kahvenin kokusunu bile hissettim Bir kitabın okuru kendi atmosferinin içine bu kadar çekebilmesi gerçekten çok değerli. Üstelik yalnızca bir hikâye bırakmadı bana; okunacaklar listeme yeni kitaplar da ekledi.
Sade ama duygusu güçlü bir anlatımı olan, psikolojik yönüyle etkileyen güzel bir romandı. Teşekkürler
Örümceğin Ağıdı ~ Zeynep İzem
.
Beklediğimden çok daha fazla heyecanlanarak okuduğum o kitapla geldim. Ve çok acil devamına ihtiyacım var!
Dünya uzun zamandır abilerinden uzakta yaşamak zorundaydı. Zor bir çocukluk geçirmiş ama üç abisine olan sevgisiyle güçlü kalmıştı. Ama yıllardır abileri onun hayatını korumak için yurt dışında kalmasını istiyordu ve asla Türkiye’ye gelmesine izin vermiyordu. Kızımız kaçarak gelmeye çalışsa da hep yakalanmıştı. Şimdi ise en büyük abisi Kayahan’ın evleneceğini ve o düğüne gelemeyeceğini duymak onu asla durduramazdı. Arkadaşının kimliğiyle ülkeye girip sırf abileri onu bulamasın diye düşmanları Eymir Valen’in otelinde kalıyor. Kılık değiştirmiş bir şekilde otele yerleşen kızımız ilk anda Eymir ile karşılaşıp birden kendini olayların içinde buluyor. Abileri Kayahan ve Özgür’ün onu bulması, Eymir’in kim olduğunu bilmediği ama Küçük Köstebek dediği kadına karşı tavrı derken ilk sayfalar aktı gitti. Abilerinin koruma iç güdüsüyle yanlış kararlar verdiğini düşünüyordum ki bir noktadan sonra yaptıklarına inanamadım. Resmen şeytan olarak gördüğüm bir adamdı Kayahan. Özgür ise onun çırağı modunda, korkak bir adamdı ve kız kardeşlerine yaşattıkları şeyi asla affedemeyeceğim.
Dünya’nın cesur ama kırılgan, güçlü ama parçalanmış halleri kalbime çok dokundu. Geçmişte yaşadıklarını minik minik öğrensek de günümüzde olanlar, acıya karşı hissettikleri ya da hissedemedikleri, yaşadığı hayal kırıklıkları onu Eymir ve ailesiyle yakınlaştırıyor ama bu evrende her şey bizi diken üstünde tutuyor.
Ortanca abimiz Atahan ve Eymir’in en yakınlarından olan Oflaz favorimdi dostlar. Çekirdek çitleyip dedikodu yapma modunda olmasına bayıldım! Ama en çok Eymir sonlara doğru biraz kalbimi kırsa da ilk andan itibaren tuzak olduğunu düşündüğü anlarda bile yaptıkları,
•KİMSE GERÇEK DEĞİL
Hayatım boyunca hiçbir kitaba bir puan vermeye gönlü razı gelmeyen biri olarak, bu kitabın bana yaşattığı ilkleri size bahsetmem gerek. Öncelikle kitabı kaç kez yarım bırakmak istediğimi hayal dahi edemezsiniz. Az önceki sahneye gelene dek.
Bir kere Türk aile yapısının zerresi yok. Annesi adalet bölümünde kara para aklar. Babası sekreterini hamile bırakır. Kızımızsa bu gerçekleri ortaya çıkaran sarı çizmeli Mehmet ağayla, Sasha'nin karavanını çalar Muğla'ya kaçarlar... Yok efendim yarım yamalak sevişmeler... Yok Pet shop sahibine akıl vermeler... Kendileri sütten çıkmış ak kaşık. Hayır size mi kalmış adamın cins kedi-köpek satışını sorgulaması. Hadi sonra yazarımız bu çiftin haklı çıkması için bir müşteri öne sürüyor, o da "Evime sokacağım hayvanı pis barınaktan alacak halim yok ya." diye bir atılımda bulunuyor, kale de almayınca Oflaz adama diğeri kadına seviyesizliklerini gösteriyor.
Işıl sırf iki ay önce tanıştığı biri için ailesini, arkadaşlarını ve de kuzenini "Kimse gerçek değil" adı altında topluyor. Tek gerçek Oflaz'mış. Bla bla bla.
Açıkçası gerçekçi düşünmek gerekirse, geçen yıl surlarda yaşanan vahşetten sonra ben sosyal medyada sadece arkadaş olabileceğim, hayatıma sokmaktan şiddetle men ettiğim insanları biliyorum. Bu durum hepimizin psikolojisini bozdu. Ve şimdi bu kitabı benden küçük kardeşlerimin okuyup, etkilenmesini istemiyorum.
Asıl gerçek şu ki, iyisiyle- kötüsüyle bizi her daim sevecek olan ailemizdir. Bu aile bazen Türk milletidir. Et tırnaktan kopmaz. Hiçbirimiz dört dörtlük değiliz.
Ne haberler duyuyoruz. İnsanın ayağı yere basmalı.
Gerçek anlamda aile sıfatını taşıyan insanların kaleme alınması dileğiyle zira bu şekilde bir yol alamayız.
