Ölüm ne zaman gelirse gelsin,
Hep erken olacaktır.
Kızımı sevmeden ölmek, Oğluma sarılmadan ve
Sevgilime doymadan ölmek istemiyorum.
Her son bir başlangıç değildir,
Her son bir bitiştir aslında.
Hikayen Hep Yarım Kalacak !
Sen Artık Yeni Şiirler Yazamayacaksın.
Bir Fotoğraf Karesinde Hatırlanırsın,
Hatta Bazen Anılırsın Bile.
Ne Kadar Sevildiğinden Önce Gelir, Nasıl Yaşadığın.
Komşular İzleyecek Cam’lardan,
Bir Gençlik Daha Gitti Diyecekler, Nasıl Gittiğini Bilmeyecekler,
Bir Kurşun Yetecek, Tam Şakak’tan Girecek.
Annem; Feryât Figân’la Yıkacak Karşı Dağları Üzerinize.
Kan Kardeşim Yıkılacak Yerlerden Topraklar Savuracak.
Kız Kardeşim Aklını Yitirecek, O Bana Sırdaş Olduğu İçin, Ben Onun Eksik Tarafında ki Dert taşı Olduğum İçin, Beni Aramak İsteyecek.
Sevdiğim; En Çok O Korkacak Görünce Beni Şakağımda ki Kanları. O An Gelmeyecek Aklına Hediyeler Aldığım, Islak Islak Öptüğüm Saçları. Bir Çığlık Bırakacak Baş Ucumda Siz Sanacaksınız ki; Kıyamet Kopacak.
Ağlayacak, Çok Ağlayacak İç Çeke Çeke Ağlayacak. Gözleri Kızaracak, Dudakları Kuruyacak Ve Ben İlk Kez Onun Dudaklarını Öpüp Islatamayacağım. O An Ruh’umu Teslim Edeceğim.
Bir de Bir Kaç Tanıdık Varsa Hatırlayıp Üzülecek.
Dostum Yakup Direksiyon Başında Ağlayacak,
Hatta Öldüğüme Bile İnanmayacak.
Annem’e Baş Sağlığı Dilerken Korkacak, Annem Onu da Severdi Benim Gibi, Şaşıracak Öldüğüme. Sonra Giyinecek Siyah Gömleğini Gelecek Cenazem’e.