o k u d u k ç a ▪
@okudukkca
"Okumak Zaman içinde yelken açmaktır."
Büyük alışveriş merkezleri insanlara karşılaşma fırsatı verebilirdi;ama genellikle onlar da dikey adalet yaratamayacak kadar genişler. Tanıdık yüzler rastlayamayacağımız kadar büyük ve davranış standartları oluşturmak için gerekli muhabbetleri sürdüremeyeceğimiz kadar telaşlı ve kalabalıklar...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zaman yolcuuğumuzun son safhalarındayız.Duygu yüklü anlardayız ve heyecanlıyız.
"Istırap insan psikolojisine psikoloji biliminden çok daha derinlemesine nüfuz eder." diyor Proust Amca kitabın başlarında. Burada kendisinin hissettiği ıstırap Albertine tutkusundan olsa da şu anki dünya gündeminde insanların ıstırapları bir virüs..
O sebepten hem bireysel psikolojimizin,hem de toplum ruh ve sağlığımız için öncelikle #evindekaltürkiye demek istiyorum bir sağlık çalışanı olarak..Ardından şöyle diyor Proust Amca:"İnsan kendini ne kadar az tanıyor!Annemin ölüm döşeğindeki büyükanneme gösterdiği şefkati ben de şimdi kendime gösteriyor, sevdiklerimizin acı çekmesini önlemekte gösterdiğimiz kararlılıkla,"Azıcık sabret,bir çaresini bulacağız, merak etme."
Ne kadar da anımıza uyuyor değil mi?Biz onun kelimeleriyle zaman çemberi içerisinde yuvarlanırken şu sancılı günleri de sabrederek,umutla geçirecegiz,atlatacağız inşallah.
Peki ya kendimizi ne kadar tanıyoruz cidden?Bu soruyu şu sıralar bir içimize dönüp sorma zamanı.
Kitaptaki konulara çok girmeyeceğim şayet girersem dayanamayıp spoilere kayarım.Onun yerine ilk bölümde geçen en çok kullandığı kelimelerden birinden bahsedeyim."Ölüm".Epey "ölüm" üzerinde de düşündürdü gene Proust Amca.Sağlıklı bir insanın ölüm korkusu,ölüme yaklaşım gibi.Mesela şöyle bir cümle geçiyordu.
"Benliğimiz,her gün bizden habersiz,hatta bize rağmen ölür."İç karartmayayım çünkü Proust Amca hayal gücü zenginliklerimizden,manevi doyumlardan,sevgiden,güzel yaşanmış tecrübelerden,hatıralardan,umutlardan,bekleyişlerden de bahsediyor."Umut sahiplenmeden önce gelir" diyor.
Bir de kitapta öyle çapraz olaylar var ki bu kısımları okurken vay neler okudum oluyorsunuz.O sıralarda aklıma Nurettin Topçu'nun "ahlâk" kavramı üzerine yazıları geldi.Öyle geniş bir
Önceden kestirilmesi imkânsız her üzücü olay,eski bir ahbabımızın itibarını veya servetini kaybetmesi,toplumsal felaketler,salgın hastalık,savaş,devrim karşısında, annem belki de büyükannemin bunları görmemesinin daha iyi olduğunu,görse çok üzüleceğini,belki de dayanamayacağını düşünüyordu.
