Murat AVCI
@okurlarakademisi
Instagram
@okurlar_akademisi
Psikolojik Danışman
68 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Varlık veya HiçlikEdebiyat
Kara Kitap-Orhan Pamuk
En küçük ayrıntının bile söze döküldüğü nakış işlemeli bir roman. Boğazın Suları Çekildiği Zaman, Boğazın güzelliği ve sularıyla üzeri kapanan bir istanbul manzarası. İstanbulun doğal kültürel ve tarihi zenginliğinin görmezden gelinerek nasıl da harap bir hale terk edildiğinin sarih bir ifadesi. Bu başlangıç tüm romanın genel atmosferini ve çevresini oluşturuyor.
Rüya’nın kayboluşu ile başlayan bir arayış. Başlangıçta öfkeli bir aşıktır Galip, Rüya’yı bulmak istemesini bile kendisinden geriye kalan ne varsa alması için olduğunu betimler. Bu arayış, İstanbul’un arka sokaklarında, bilinmeyen dehlizlerinde, Celal’in köşe yazılarını okuyarak devam eder. Arayışla beraber, Türk kimliği, kendin olabilmek kavramları sık sık Galip’le beraber okurun da karşısına çıkmaya başlar. Eski insanları “yeni insanlara” dönüştürmeyi amaçlayan “sinema-müzik” yöntemi, Kitapları bir “Türk gibi okumak” gibi aşk peşinde koşmakla açıklanamayan kavramlar ile karşılaşılır. Anlatım arabesk bir mazi, iç geçiren bir adamın serzeniş gibidir, doğuludur. Tabiri caizse bir kadim anlatıların ve tarihin içine gömülürüz bir günümüze döneriz. Orhan Pamuk’la kafamda özdeşleştirdiğim doğu-batı sarkacı da her zaman olduğu gibi sayfalar arasında sallanır durur.
Kendin olabilmek kavramı önce Celal üzerinden deşilir, ideal benliği bir gölge gibi onu takip etmektedir. Celal toplumun onu sürekli karakterize ettiğinin, belli davranış kalıplarına sokmaya zorladığının farkına varmıştır. Bundan kaçmaya çalıştıkça yalnız ve gizli bir hayat sürmek zorunda kalmıştır. Bu ülkede kendin olmak yalnız olmayı -ve devamında bir faili meçhul şekilde ölmeyi- getirmektedir. Celal’in çaresiz farkındalığı, Rüya’yı arayışı bir anda kendini aramaya dönüşen Galip’e sıçrar. Aynı anda bir İstanbul ve Türkiye
Son ve ÖzEdebiyat
Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu son zamanlarda okuduğum en farklı kitap. Çok iyi bir yolculuk, ilk kez tadıldıktan sonra, tadına varmak için bir kez daha tadılmak istenen ama artık bittiği için aynı tadın tekrar alınamayacağının fark edildiği eşsiz bir tat. Kitap nihayetinde okuma ve yazma eylemlerinin, okur ve yazar kimliklerinin neliği üzerine yekpareleşiyor. Ancak bu yekpare halin çevresinde pek çok hale mevcut. Kitabın bir bölümünden sonra şöyle düşünce bana hakim oldu: Okur olarak bizlerin de hayatları birçok yarıda kalan ( isteyerek veya istemeyerek) hikayelerin toplamından oluşmuyor mu? Ama geriye dönüp bakıldığında hayat hikayemiz bir bütünlük içerisindedir. Gestaltçı bir yaklaşım, “bütün parçaların oluşturduğundan daha fazlasıdır.” Belirttiğim yekparelik bu bütünlüktür.
Peki parçalar nelerdir? Bu parçaları şöyle sıralayabilirim: Öncelikle yarıda kesilerek bitirilen romanlardan hareketle ki bu romanın esas yapısal unsurlarından birini oluşturuyor, insan kendisini bir bütünün parçası olarak görerek, hep bir tamamlanma peşinde koşar, insan hangi tam’ın eksiğidir, nasıl tamamlanacaktır? Bu sorunun cevabı kimilerine göre vahdet-i vücuttur, kimilerine göre anne karnından kopan çocuğun, korunaklı alanına dönme çabasıdır. İnsan sonluluğunun hep bir eksikle, yarım kalmışlıkla sonlanacağını, her bir ömrün tamamlanmadan bittiğini, yapılacak son bir eylem, söylenecek son bir söz olduğunu, aklın bir ucunda ‘eğerˆli alternatiflerin hep süregeldiğini ve pek çoklarının asla tamamlanamayacaklarını söylemek çok doğru değil midir? Düşünceleri merkezi düşünce olarak ilk sayfalarda aklımda dolandı durdu. Okuruyla etkileşim halinde ilerleyen sayfalarda bir Homeros atıfına denk geldim, bu atıf bende bir çağrışıma sebep oldu: İsmet Özel, bir konuşmasında ilyada ve odessa için dikkatli