-Səbəb budur ki,insan doğulduğu an var olduğunu anlamır.O,öz varoluşunun o zaman fərqinə varır ki,digər insanlar tərəfindən görüldüyünü hiss edir,Bu hamımız üçün eynidir.İkinci bir insan olmasa özümüzün fərqində ola bilmərik.Yaşaya bilmək üçün mütlqə şəkildə bir-birimizə ehtiyac duyuruq.Bu halda,şüuraltımız yox olmaqdan qorxduğu üçün özünü davamlı olaraq gidər şüuraltılara tanıtmağa və qəbul etdirməyə çalışır.Ancaq bu hal hamımızda baş vermir.Bəzilərimiz yox olmaq bahasına belə olsa digər şüuraltılardan asılı olmağı rədd edirik.Psixologiyada buna əfəndi,sahib şüuru deyilir.
-Doğru düşünürsən-Napoleon söhbətə qoşuldu-bizim beyinlərimiz həddən artıq təhsillidir.Bu səbəblə istədiyimiz qədər yaradıcı ola bilmirik."Bəyaz zambaqlar ölkəsi" kitabından misal verəcəm: "Bizim ölkəmizdə adətən məktəbli uşaqlar imtahanlarını verib qurtardıqdan dərhal sonra bir araya toplaşıb dərs kitablarını yandırırlar.Nəyə görə? Bunun mənası nədir? Mənası budur: mənəvi baxımdan ölü olan bu məktəb,canlı bir düşüncə yerinə bu uşaqlara qupquru,cansıxan düsturlar verib onların beynində hörümçək toru qurmaqdadır.Onlara elmin mənasını və dəyərini öyrətmirlər.Öyrənmə sevgisi və marağı olmadan nə elm ortay çıxar,nə də elm adamı.
"Ecnebilere bu kadar hurmet edilen bir memleket görmedim!" diyordu."İsviçre bile,refahını ecnebi seyyahlara borçlu olduğu halde,böyle değildir.Halk her yabancıya adeta zorla evine girmiş gibi bakar...Halbuki Türkiye'de herkes,bir ecnebiyle bir kolaylık yapmak için sanki fırsat bekliyir;sonra Ankara pek hoşuma gidiyor!"
"İnsanlardan itimadınızı çekip almakla belki haqlısınız.Fakat bunun istisnaları yok mu?Olamaz mı?Unutmayın ki siz de bu insanlardan birisiniz...Yaptığınız nihayet manasız bir bencillik olabilir."
"İçinde hakikaten sevmek kabiliyyeti olan bir insan hiçbir zaman bu sevgiyi bir kişiyle sınırlayamaz ve kimseden de böyle yapmasını bekleyemez.Ne kadar çok insanı seversek,asıl sevdiğimiz bir tek kişiyi de o kadar çok ve kuvvetli severiz.Aşk, dağıldıkça azalan bir şey değildir."