okurpati
@okurpati
421 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Her güzel şeyin bir sonu var ama insan yine de o son sayfayı kapatırken içindeki burukluğa engel olamıyor
İnce Memed… Benim için artık edebiyatımızın en kıymetli ve unutulmaz karakterlerinden biri. İsyanı, çabası, baş kaldırışı, düzene karşı çıkışı, bir isimden öte hale gelişi, bazen yaşananlara anlam veremeyişi… Tüm bunlarla İnce Memed hep hatırlanacaklar arasındaki yerini aldı.
Yaşar Kemal’in 32 yıllık bir zaman diliminde yazdığı, benim de bu güzel yolculuk hemen bitmesin diye her ay 1 kitap okuyarak 4 ayda tamamladığım serinin son kitabında İnce Memed, Arif Saim Bey ile mücadele ediyor.
Tam her şey rayına oturdu derken kökten değişmesi gereken düzen yeniden kendini gösteriyor ve İnce Memed bu kez de kendini başka birinin karşısında buluyor. 4 kitap boyunca karşısındaki isimler değişse de verilen çaba hiç değişmiyor.
Hürü Ana, Ferhat Hoca, Memed Çocuk, Seyran, umudunu İnce Memed’e bağlamış köylüler, Bayramoğlu, Irazca, Hatçe, Murtaza Ağa, Topal Ali ve niceleri… Halkın her kesiminden insanın incelikle ve tüm açıklığıyla işlendiği, insanın Çukurova’nın toprağına, turuncu portakallarının kokularına aşinaymışçasına okuduğu, yerde bitten ottan gökte uçan kuşa kadar her şeyini öğrendiği bu toprakların hikayesini eğer hala okumadıysanız en yakın zamanda okuyun derim. O kadar güzel bir seri ki insan okumuyor adeta yaşıyor
İlk kitaptan itibaren İnce Memed’in halk arasında efsaneleşmesini aşama aşama görmek, onunla birlikte meydan okumak çok güzel bir yolculuktu. Son kitaptaki Mehmed Çocuk’u tanımak ve Ferhat Hoca’nın baş kaldırmak ile ilgili söylediklerini okumak da benim için müthiş bir zevkti.
Senin mücadelene ortak olmak çok güzeldi İnce Memed, hoşça kal
"Gönül bir sırça saraydır, kırılırsa bir daha bitiştirmek zordur."
“Dünyada çok şey kolay da, insan
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
2022 yılında eeen severek okuduğum eser ile geldim bu kez. 2023’ün ilk kitap yorumu da şu an benim için serinin favorisi olan bu kitaba ait olsun istedim. O kadar çok sevdim ki hiç bitmesin istedim, keşke bir bu kadar daha olsaydı da bu keyfi az daha sürseydim diye defalarca kez içimden geçirdim.
Kitaba başlamadan önce ilk 2 kitaba göre daha durgun ilerlediğini ve İnce Memed’den ziyade başka karakterlerin ön planda olduğunu bunun da okuru cezbetmediğini söyleyen yorumlar görünce acaba beni nasıl bir okuma yolculuğu bekliyor kaygısı yaşamıştım. Fakat böyle bir kaygıya hiç de gerek yokmuş çünkü beni ilk 2 kitaba göre çok daha güzel bir yolculuk bekliyormuş. İlk sayfalar zaten direkt bunu hissettirdi.
İnce Memed’in ağalara karşı mücadelesini sürdürmeye devam ettiği bu kitabı daha hayatın içinden ve bize yakın buldum. Halkın her tabakasındaki insanı anlatan bölümler, bu insanların duygu durumları, bir anda değişen ruh halleri, ayrı ayrı anlatılan karakterlerin yolların kesişmesi, halk efsaneleri… Bütün bunlar bana o kadar iyi geldi ki kitabı okurken bambaşka bir hisse bürünüp o halkın arasına karıştığımı hissettim.
Murtaza Ağa’nın korkulu halleri ve Hürü Ana’nın İnce Memed’e öfkelenmeleri beni o kadar eğlendirdi ki kitabın çoğu yerini yüzümde tebessümle okudum. İlk 2 kitaba göre İnce Memed’in daha geri planda olmasını da çok sevdim çünkü böylece kitaptaki diğer karakterlerle de daha sağlam bir bağ kurabildim.
İnce Memed’in bir önceki kitaptaki ne kadar öldürsem de zulmedenler bitmeyecek düşüncesinin “Bir İnce Memed gider yerine bin İnce Memed gelir”e dönüşümünü, umudu, mücadeleyi, korkuyu kısacası bu kitabı okumak çok çok çok güzeldi. 3. kitabın yeri bende daima başka olacak Eğer İnce Memed serisini okumadıysanız mutlaka başlayın derim.
“…bu kitap, mustarip bir ruhun iç çekişlerinin romanıdır. Sizlere hizmetten şeref duyan yayınevimiz iftiharla sunar: Tutunamayanlar.”
Nasıl anlatsam, nereden başlasam? Nereden başlasam ki bu kıymetli eserin hak ettiği değerde kelimeler bulup ortaya dolu dolu cümleler çıkarsam? Bilemiyorum.
Selim Işık… İnsanları çok seven ama en büyük zararı da yine onlardan gören dünyanın en tutunamayan Selim’i. İnsanları, “Canım insanlar” diyecek kadar seviyor ama onların tutarsız davranışlarına, birbirlerinin yüzüne gülüp arkasından atıp tutmalarına, yüzlerinde maskelerle dolaşmalarına, zayıfı her daim ezmeye hazır bulunmalarına, hayatla olan kavgalarını etraflarına yansıtmalarına anlam veremiyor. Böyle bir düzende barınamıyor Selim, tutunacak bir dal bulamıyor, tutunamıyor. 28 yaşında intihar edip hayatına son veriyor.
Selim’in intiharı üniversitedeki yakın arkadaşlarından Turgut’u inanılmaz derecede sarsıyor. Turgut, Selim’i anlamadığı zamanları düşünüp kahroluyor, kaybettikleri ve geri almalarının artık imkansız olduğu o vakitleri geri getiremeyeceğini çok iyi bilse de Selim için elinden geleni yapmaya çalışıyor. Bu düşünceyle Selim’in diğer arkadaşlarını bulup onlarla iletişime geçiyor. Selim’in tüm yüzlerini görmek, kaybettiği arkadaşının farklı hayatlardaki izlerini bir araya getirmek istiyor. Kısacası kafasında tam bir Selim portresi çizmek istiyor.
Turgut kendi içinde bu portreyi çizerken Oğuz Atay da biz değerli ve çok sevdiği okurlarına Selim’i tanıtıyor. Kaygılarını, korkularını, hayata tutunamayışını, geçmişini, Selim’i Selim yapan şeyleri… Satırlar arasına dağıtarak dünden bugüne onun hayatını anlatıyor bize. Bunu öyle güzel yapıyor ki Selim’de kendinden bir şey bulmamak imkansız hale geliyor. Tüm bunları kendine has mizahıyla harmanlayarak ortaya bambaşka bir eser
