Ama yemin ederim, tam olarak hatırlamıyorum. Hatırlayamayışımın nedeni; felaket üzgündüm. Bir şeylere üzülüyorsam, tuvalete gitmem gerekse bile gitmem. Üzülmekten gidemem. Üzülmeyi bırakıp gidemem. 
Bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman, bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olsaydı da, canım her istediğinde onu telefonla arayıp konuşabilseydim diyorsanız o kitap bence gerçekten iyidir.
“Bakın, efendim. Siz benim için üzülmeyin.” dedim. “Sahi söylüyorum. Düzelirim. Yalnızca bir dönemden geçiyorum. Herkes böyle dönemlerden geçer, değil mi?”
İnsanlar bazen, bir şeyin tümüyle doğru olduğunu sanırlar. Ben böyle şeyleri pek sallamam, ama birileri bana yaşıma uygun davranmam gerektiğini söylediğinde canım sıkılır. Bazen yaşıma göre daha olgun davrandığım da olur-ciddi söylüyorum-ama buna kimse dikkat etmez. İnsanlar hiçbir şeye dikkat etmiyor zaten.