süsü
@okurtamokur
Uçsak birden, başı alıp nere gideriz?
Okurken duyguları en iç içe yaşadığım kitaptın sen
Bu kitap yazılalı ne kadar zaman olmuş,, kaç tane sayısı basılmış, uğruna ne incelemeler yazılmış, buna rağmen günümüzde bile yaşanmaya devam ediyor içindeki olaylar
Hacer Hanım’ın fettanlığı, Nazan’ın pasifliği, Mazhar’ın gidip gelmeleri, daha nasıl karakterler En çok da Neriman (Jale) karakterini takdir ediyorum, o çocukcağzı el aleme yedirmedin ya helal olsun sana be Neriman
Kitabı iki hafta gibi uzun bir sürede bitirdim. Çünkü okurken kâh sinirlendim, kâh duygulandım, kâh karakterlerin vicdanını bulup oyasım geldi cidden. Böylesine yoğunluğu biranda okuyup yutmak içime sinmezdi açıkçası
Orhan Kemal’in okuduğum ilk kitabıydı, hep çok merak etmiştim kalemini, incelemelerini, okuyup sindirmek bu zamana nasipmiş, buradan hediye edene selam olsun efendim, teşekkürlerimi iletiyorum şiddetle tavsiye edilir, alın alın okuyun
Reklam
10 yaşam, 10 hakikat, 10 yalnızlık ve 10 muhteşem zincir öykü. Aslen avukat olan yazarımızın bana kalırsa meslek hayatının verdiği buhranlı dosyaların izlerini görüyoruz bu öykü kitabında. Yaşanmışlıklar, özlem, pişmanlıklar, farkına varma çabası tane tane resmediliyor gözlerimizin önünde. Adından da anlayacağımız üzere bir kenarda duran, tozunun şööyle bir üzerinden atılması gereken diğer dayanaksız kaygıları, kuruntuları okuyoruz bu kitapta.
Birbirinden dokunaklı 10 öykü kitabından beni en çok etkileyen ikisi; Sonsuz Rasim Abiler Diyarı ve Sessizliği Öldüren Tuzluk oldu. Kitabı merak edip okumak isteyenlere şiddetle tavsiye ediyorum, okuyun arkadaşlar
Sizce IQ denilen zekâ mı daha önemlidir yoksa EQ denilen duygusal zekâ mı? Goleman hocamız, bizler için araştırmış ve cevaplamış; Her iki zekâ türü de birbirini tamamlar nitelikte önem arz etmekte.
Goleman bu kitabında toplumun son derece akıllı ve başarılı bulduğu birçok kişinin özel yaşamlarında -tam aksi yönde-neden bu kadar başarısız olabildiğini, neden söz geçiremedikleri dürtülerinin esiri olduklarını anlatıyor. Aslında baktığımızda iki zihne sahibiz: birisi sadece düşünüyor diğeri ise hissediyor. Hadi diyelim düşünen tarafı çok iyi kullanıyoruz ama hisseden tarafımız ne derece bize yol gösteriyor, onu ne kadar dikkate alıyoruz, yolumuzu aydınlatması için karşımıza alıp da “ ya gerçekten burda bu kararı vereceksin ama bunu böyle hissediyor musun?“ sorgusunu yapamıyoruz yapmak istemiyoruz? Beynin sağlıklı bir şekilde gelişebilmesi için her iki kardeşin de gelişmesi ve kullanılması şart hem de şap şart
Kitabın akışına gelecek olursam oldukça sade, hatta çoğu psikolojik terimi anlaşılabilir olması adına oldukça sade bir şekilde örneklendirerek açıklamaya çalışmış Goleman hocamız.
Duygusal zekanın neden bu kadar IQ ile eşdeğer tutulması gerektiğini anlatıyor ancak olsa daha da güzel olurmuş dediğim tek bir noktası var: Böylesine besleyici bir kitapta sürekli gereklilik kipi ile konunun önemi vurgulanmışken duygusal zekayı geliştirmeye yönelik örneklerin, çalışmaların çok az olması.
Yine de ben beğendim güzel bir farkındalık yaratıyor. Konunun meraklısına ve acaba diye düşünenlere tavsiye edebileceğim bir kitaptı.
