Ahmet EREN
@okuryazargezer
Senin hasar tespit faaliyetlerin neden bir türlü bitemiyor. Bak Salih hayatta tecrübe maliyeti diye bir şey vardır ve bazı tecrübeler diğerlerinden daha pahalıya mal olur, bu niye oldu neden benim başıma geldi diye dövünüp ağlayamazsın, göze almış olmasan da hesaba katacaksın. Aşk böyledir. Onun tecrübe maliyetini bütün gençliğinle ödesen de karşılayamazsın.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Niye kendinle bu kadar uğraşıyorsun? Senin de hayat stratejilerin, taktiklerin olamaz mı? Bu vasatlık paranoyası neden? Neden sürekli bir asalet arayışındasın? Zamanının, coğrafyanın neden bu kadar dışında durmaya çalışıyorsun? Görüyorsun işte beyhude bir çabadır bu, iliklerine işlemiş. İşini halledip çıkmak istemiş olamaz mısın? Bu seni illa ki küçük, değersiz, berbat bir adam mı yapar? Ne yaptın yani, kimin bacağını sıktın tramvayda? Neden her kavga düello gibi olsun, her eylemin mutlak bir biçimde etik olsun istiyorsun? Bu günahsızlık arayışının kendisi taşınamayacak bir yük, büyük bir yalan değil mi? Senin aslında bana ihtiyacın yok. Sen hayatı daima bir ceza, bir düşmüşlük gibi görüyorsun, her düşünceni kendin sabote ediyor, her eylemini kendin dinamitliyorsun.
Hayatın müthiş bir kibirle yakıcı bir aşağılık duygusu arasında gidip gelmekten ibaret. İkisi arasındaki, uzak sandığın, mesafeyi koşmaktan –halbuki dursan da olurdu– nefesin daralacak. Sonunda tamamen tükeneceksin. O gün geldiğinde seni duyan, sana cevap veren tek ses ben olacağım. Senin hayallerin bile hesaplı. Her etmiyorsun, içinde hep bir gerçeklik payı, hep bir imkân var. Düzenbazsın. Üstelik böyle yaptığın için asla gerçekten hayal kuramamış oluyorsun. Seninkiler hep mümkünler, planlar, projeler, taslaklar. Hem hesapçı hem korkak ve hem de budala olmayı bir seferde becerebiliyorsun.
Aşk duygularla yapılmaz. Duyguların bilinciyle yapılır.
Zaman yoktur. Zaman ancak sonsuzcasına çok bilinmeyenli bir denklem olarak vardır.