Ahmet EREN
@okuryazargezer
Orkestra eşliğinde bir perde arası yaşantısıEdebiyat
Puan vermedi·680 syf.··
Beğendi
·2020 4. kitabı
·12 günde okudu
·Okunma: 06 Mayıs 2020 17:20
Olaysız bir özyaşamöyküsünden bahsedeceğim. Eylemsizliğin yoğun hazzına varmış birini Alvaro de Campos, Ricardo Reis ya da Fernando Pessoa'dan yani var olmaktan kurtulma çabaları içinde olan bir yazarın, öldükten sonra ortaya çıkan yazıları, günlükleri, mektupları ve karalamalarından toplanarak ortaya çıkan bir kitaptan bahsedeceğim.
Kütüphanemde iki senedir bir köşede bekleyen bir kitaptı. Kitabın büyüklüğü ve adından ötürü kendimi kitaba hazırlayamamıştım. Ve en nihayetinde bu uzun karantina günlerinde elime aldım ve başladım. Kitap, 26 yaşında intihar eden bir şaire yazılan bir mektupla başlıyor ve parça parça yazılarıyla devam ediyor. Kitabın ismi ne kadar huzursuzluğun kitabı da olsa aslında kitapta hayal gücünün sınırsızlığından bahsediyor genel olarak. Öyle bir sınır tanımama ki seyahat etmeyi bile gereksiz kılıyor Pessoa. En güzel gün batımlarını hiç görülmemiş kendi hayalinde batırdığı güneşler olarak anlatıyor. Kitapta neredeyse değinmediği hiç bir konu yok. Yalnızlıktan, tanrılardan, tekdüzelikten, sıkıntıdan, hiçlikten, intihardan, sahip olamama hissinden, ölümden, yaşamdan, sevgililerden ve daha birçok derin mevzulara dalıp çıkıyoruz Pessoa ile. Yazar kendini hayattan öyle bir soyutlanmış hissediyor ki delirmediğini anlayabilmek için iki psikologla görüşüyor çünkü delirmekten çok korkuyor. Yalnızlığın dibine vurmuş ve kendi hayalleriyle sevişen Pessoa'yı okurken kendi iç dünyanızda hayaller kurduruyor ve sert hesaplaşmalar yaptırıyor. Ne iyilik yapmayı ne de kötülük yapmayı reddederek bütün alışılagelmiş düzeni alaşağı ediyor. Kadınlardan kaçarak, tekdüze bir hayat yaşayarak, politikadan uzak kalarak ve en önemlisi kendi bedeninden dahi ayrılarak içsel bir yalnızlığa gömülüyor kendi dünyasında. Klasikleşmiş mutlu olma yollarından vazgeçerek kendini özgür
Reklam
Yeşil yoldaki "John Coffey" ile fareler ve insanlardaki "Lennie" benzerliğini söylemeden geçemeyeceğim. Mutlaka kitabı bitirdikten sonra yeşil yolu izlemenizi tavsiye ederim. Goerge ve Lennie gibi emekçilerin mutlu, mütevazi ve bir o kadar da mutlu hayallerimiz olması dileğiyle...
Kemal Tahir'i okumaya bu kitaptan başladım.cumhuriyet döneminin aslında toz pembe olmadığını öğrendim.O zamanın iktidarında kalanların aslında o kadar yüce birileri olmadığı gerçeğini yüzünüze bir tokat gibi indiriyor.Aslında kitap bir yandan da düşündürüyor, belki de o zamanın tarihinde istiklal mahkemeleri kurulmalıydı, takrir-i sükun kanunu alelacele çıkartılmalıydı kim bilir...Ama yine de bazı hatalar yapıldıysa bile iyiki başımızda ulu bir önder -Sarı Paşa- varmış diyebildim kitabı okurken.
