Konrad Lorenz'in dediği gibi, düşüncemizin a priori'si (yani kendi deneyimlerimizle öğrenmek zorunda olmadıklarımız) evrimsel geçmişimizin a posteriori'sidir (yani yalnızca deneyimlerimizden bildiklerimiz): Atalarımızın deneyimleri, nesiller boyunca adaptif deneme-yanılma yoluyla zihinsel donanımımıza işlemiştir.
Gerçek niyetlerimizi başkalarından saklamanın en iyi yolu onları önce kendimizden saklamaktır. Sırf sanat uğruna pahalı tablo koleksiyonu yaptığını ya da sırf hayırseverlik duygusuyla bir okula kendi adını taşıyan bir piyano bağışladığını ileri süren çoğu insan muhtemelen doğru söylüyordur: Bilinçli olarak yalan söylüyor değildirler. Bununla beraber, böyle plasebo nedenlerin esasen bencil güdülere ve statü simgeleriyle böbürlenme davranışlarına ahlaki bir kılıf bulma işlevi gördüğünü anlamak için büyük bir insan doğası uzmanı olmak gerekmez. Ama kendi gerçek güdülerimiz genellikle bizden saklı kalır çünkü çevremizdeki insanları kandıracak kadar inandırıcı olmanın en iyi yolu budur.
Akrabalarına yardım edenler kendi genlerine, daha doğrusu genlerinin kopyalarına yardım etmiş olur. Böylelikle diğerkamlık adaptif hale gelir. Dawkins'in antropomorfik bencil gen metaforu, bencil genlerin diğerkam araçlar yani bizleri üretebileceğini söyler. Kopyaları güvenceye alındığı sürece genlerim benim refahıma tamamen kayıtsız kalabileceğinden, aile üyelerimdeki gen kopyalarırnın üreme başarısını olumlu yönde etkilemek koşuluyla şefkat ve yardım severlik gelişebilir.