Kusursuz Yabancı’yı sonunda bitirdim! Okumam beklediğimden çok çok daha uzun sürdü ama zateb bahsedeceğim. Öncelikle kitabın konusu hakkında az çok bilgiye sahiptim ama asıl alma sebebim Sezin ablanın benim kitabı seveceğimi söylemesiydi. Tamamen onun etkisiyle ve daha öncesinde okuduğum kitaplarını sevmiş olmamla birlikte zaten hemen okumak istediğim bir kitaptı. Açıkcası konusu gerçekten çok güzel düşünülmüş ve bence çok potansiyel bir konuydu. Kitap boyunca teori üretmekten bir hâl oldum. Hatta ilk gün her aklıma gelen teoriyi yazara da yazıyordum. Ancak ben mi çok uçuk düşündüm yoksa olayların çözümü mü kitabın yanında çok basit kalmıştı inanın bilemiyorum. Kitaba büyük bir beklentiyle başladım zaten ve başlarda beklentimi de karşıladı aslında. Ancak sonrasında bir psikolojik gerilim kitabında istemeyeceğim kadar çok betimleme okumaya başladık ve o betimlemeler biraz okuma hevesimi kırdı. Ben kitabı başladığım gün bitiririm derken kitabı bitirmem 4 KOCA GÜNÜMÜ aldı. Tabii burada benim de tembelliğim vardı ancak yine de konu bakımından beni merak ettirip kitabın başında tutubilecek potansiyele sahipken betimlemeler nedense konudan ara sıra sapıyormuşuz gibi hissettirdi, dikkatim dağıldı ve kitabın dinamiğini bozdu. Bu kadar fazla betimleme olmasaydı kitabın dinamiği korunur ve okuyucuyu kitabın başında tutardı diye düşünüyorum. Bir de belki sonu çok daha farklı olabilirdi. Yine bir ters köşe vardı ama zaten kitap boyunca gözümüze soktuğu şey, şüphelendiğimiz şey sorumlu çıktı olaydan. Benim öyle bağlantılarla öyle teorilerim vardı ki, açıkcası biraz hayal kırıklığına uğradım. Biraz hedef saptırılabiliedi bence. Yine de ters köşenin bağlantılarla planlanmış olması hoşuma gitmedi değil. Kitapta şaşırdığım bir çok yer vardı bu arada ama beklediğim kadar gerildiğim bir
“Güllerin en dikenlisine,yolların en meşakkatlisine.
Benim arsız kalbim güvenli sularda atmayı bilmez ki...
İlla çaresiz acılara,illa onulmaz kederlere göz kırpar.
Yüzüne rüzgâr değdiğinde karnında kelebekler uçar.
Güvenli hissetmediği bir gökyüzünde,ayakları diken içinde... Mütemadiyen...
Bu duyguların hepsi rahmine doğduğum evin yadigârı bana. İnsanın en güvendiği duygu,en tanıdık hissettiği duyguymuş meğer.
Bu hakikati bilmek de onu değiştirmeye yetmezmiş her zaman.”
“Belki de ondandı bu kadar çok gülmesi.
Bütün hüznünü bastırırcasına güler,dans eder
ama dalar bazen gözleri…”
”Meşhur diller ve nafile vaatler
ancak aç gönülleri kandırır.
Doysa kız çocuğu oysa evinde,
gerçek sevgiyi nerede görse tanır.”
•••
•Bir insan hem dünyanın en özel hem de en kötü duygularını aynı anda hissettirebilir mi?
Narsist kişilikler tam da böyle hissettirirler.
İlişki başında Love bombing yani seni göklere çıkaracak kadar süprizler,sevgi sözcükleri,hediyeler,aşırı ilgi yoğunluğu,sonrasında ise görünmez oluyorlar,ortadan kayboluyorlar yani” Ghosting”.
İşte bu hissi,eserdeki bir kadın şöyle ifade ediyor.
“Kendimi hoyratça kullanılmış bir paspas gibi hissediyorum.”
Kitaptaki tüm karakterler öyle güzel işlemiş detaylandırılmış ki ,duygu yoğunluğunu hissettiren de bu sanırım.
Narsist kişiliklerle sürekli temas halinde olmak,insanın kendiyle çelişme hissi,kendini sürekli sorgulama hali,sürekli suçlu hissetme ,o kadar yıkıcı duygular ki tüm sayfalarda bunu ikilerime kadar hissettim.Bu dengesizlik dengesizleştiriyor,insanın duygu düşünce dünyasını darmadağın ediyor.
Ailede görülmemiş,sevilmemiş,kendini var edememiş insanlar böyle hastalıklı kişiliklerin perdeli süslü sevgi ağına ,tuzağına hemen düşüyor…
Bu hastalıklı ruhlarla cebelleşen,yara alan iki kadın Melal ve Sadberk …
İnsan
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu yazarı ilk defa okuyorum. Kitaplarını sürekli erteleyip durdum ama sonunda bir yerden başlayabildim :)Gelelim hikayenin incelemesine… Hikaye çok basit: Bir adam kraldan bilinmeyen bir adayı bulmak için tekne istiyor, herkes "Her yer keşfedildi, deli misin?" dese de adam inadından vazgeçmiyor. Aslında kitap bize o adanın insanın kendi hayalleri ve kendisi olduğunu anlatıyor. Kitapta geçen, "Kim olduğunu bilmiyorsan kendin olabilmen mümkün değildir" sözü zaten her şeyi özetliyor. Saramago'nun noktalama işareti kullanmayan değişik bir tarzı var ama bir solukta okunuyor. Bir iki saatte biten ama insanı kendi hayatı üzerine düşündüren çok tatlı bir hikaye, kesinlikle tavsiye ederim!
Yaw tam bilimkurgu okuyorum o yıllara ait diye sevinirken hatta daha çok keşif ve hayal gücü denk gelir de eğlenceli birşeyler okuruz derken çat Bogdanov faktörü devreye giriyor. Mars'ta geçen bir bilimkurgu okumayı umarken, sık sık toplumsal düzen, ideoloji ve alternatif bir toplum modeli okurken buldum kendimi. Tamam Bogdanov bu da birden ivme ne ara tıplum düzenine kaydı diyorsunuz okuma sırasında.
Yazıldığı dönem düşünüldüğünde ortaya koyduğu fikirler elbette değerli, ancak benim için siyasi ve toplumsal mesajlar hikâyenin önüne geçti kitap. Sosyalizmin gerekliliğine inanıyoruz eyvallah da bu kitap fazla propaganda kokuyor ba
Kötü bir kitap olduğunu söyleyemem ama aradığım bilimkurgu olmadığı da kesin. Sorun kitapta değil kesinlikle, beklentilerin uyuşmazlığı diyelim. Yoksa kitap babalar gibi sosyalizm kokuyor..
Kitabı okurken ben ne okuyorum böyle dedim. Çünkü ben psikolojik gerilim okumayan/okuyamayan bir okurum. Bu kitapta okuma zevkim mi değişiyor acaba dedim. İki günde bitirdim. Uyku ve evdekileri olmasa başladığım gün bitecek bir kitaptı.
Kitap bana Gece Yarısı Kütüphanesi kitabını anımsattı. Onda kütüphanede kitaplar, bunda koridorda kapılar vardı. İkisinin ortak noktası kuantum teorisi ve çoklu evren.
Kitabın daha ilk sayfasında altını çizdiğim şu iki cümle var:
"Her şeyin değişeceğini, elinizden alınacağını kimse söylemiyor size. Yaklaşırken itiraz etmiyorlar, uçurumun kenarında durduğunuzu bilmiyorsunuz."
İşte bence kitabın bel kemiği bu iki cümle.
Jason'ın herkesin olduğu gibi çoklu evrende birçok hayatı var. Tercihi kariyerini bırakıp aile olmak. Ama sonra bir insana en büyük kötülüğü yine kendisinin yaptığını görüyoruz. Ardından kaybetmeden önce ne kadar değerli olduğunu bilmediği o hayata dönme çabalarını okuyoruz. Ama böyle benim cümlem gibi kupkuru bir yavanlıkla değil. Olayların içine okuyucu da giriyor. Bazen tüpe girmek için kaçıyoruz, bazen koridorda koşuyoruz, bazen o iğne okuyucunun damarına batıyor, bazen soğuktan donuyoruz, bazen de açlıktan ölmekten korkuyoruz. Okurken bir ara kurşun denk gelmesin diye refleksle kafamı eğdim. Tövbe dedim güldüm sonra kendime.
Ben Gece Yarısı Kütüphanesi'ni okuduktan sonra paralel evrendeki diğer hayatlarımı düşünmüştüm. Jason'ın çoklu evrendeki hayatlarını, istediği hayata geri dönüp dönemeyeceğini merak edenler ve bir aile olmanın önemini en derinden hissetmek isteyenler mutlaka okumalı diyorum.
Bir de ben bu çoklu evren işinin gerçekten var olduğuna inanıyorum sanki. Siz ne düşünüyorsunuz?
Ailem yanımda olduğu sürece her şeye hazırım.
Herhalde insan neye sahip değilse onu istiyor.
Her an, her nefes
Evren bana karşı çok cömert sanırım. Bir kitap okuyorum ,arkasından aynı konulu kitaplar yağıyor hep tepeme .
Bu ay bahtıma düşen de zamanda kayma konusu oldu galiba ..
Bu konuda okudugum üçüncü kitap bu ay Karanlık Madde ..
Jason Dessen evli ,14 yaşında bir oglu var. Bir üniversitede öğretim görevlisi bir fizikçi. Karısı evlenmeden önce resim konusunda çok başarılı. Jason ise bir takım çalışmalar yapıyor ve bunları başarırsa fizik alanına adını altın harflerle yazdıracak..Ama hamile kalınca Daniela resim kariyerine son veriyor. Jason sa çalışmaya devam etmeyip para kazanmak için öğretim üyesi oluyor .Mutlu ama heyecansız bir hayat .Ya böyle olmayıp yaptıklarına devam etselerdi ?
Hangimiz sormayız ki kendimize, şu okula değil de öbür okula girseydim, bu mesleği değil de şu mesleği seçseydim bu adamla değil de başka bir adamla evlenseydim? diye.
Herkes sormuştur kendine bu tarz sorular ,düşünür de. Peki bunun gerçek olma ihtimali nedir?
Bir akşam Jason marketten dondurma alıp eve giderken kendisini takip eden bir adam kaçırıyor ve ona bir şey enjekte ediyor .Son sözleri de hayatından memnun musun? Oluyor ..
Bir sedyeye bağlanmış şekilde, etrafında tuhaf giysili insanlarla kaplı bir odada buluyor kendini. Ama uyandığından itibaren olan hiç bir şey eskisi gibi değil. Daniela onun eşi degil ,oglu yok ,ve o çalışmayı bıraktığı projeyi tamamlamış bir dahi ..
Acaba hangisi gerçek hayatı?
Kuantum mekaniginde çoklu evrenlerde bütün olası gerceklikler var. Olması mümkün olan her şey oluyor ve geçmişimizde olabilecek her şey de olmuş diye düşünüyor.
Fizikte Schrödinger'in kedisi kavramı Avusturyalı fizikçi Erwin Schrödinger tarafından 1935 yılında ortaya atılmış, kuantum mekaniğindeki üst üste binme ilkesini açıklayan bir deney.Burda da paralel evrenlerde olasılıklar devam