Selamlar ilk kitapdan daha fazla beğendiğim bir kitap old yazar kötüsahneleri azaltması benim için daha iyi okunur bir seri spoiler olmaması adına çok yorum da bulunmak istemiyorum ama garip fantezileri var . Kız kardeşi kesinlikle bir ruh hastası hiç normal değil
In Amis’s famous novel, London Fields, the witty language is used and highlighted in the book repatedly. With the use of wit and pan (word play) Amis creates one of the most intelligent written novel ‘London Fields’. These uses of high elevated language and word plays also gives us the hints of postmodern fiction. As the novel is considered one of the best novel representing postmodernism, one can appreciate it due to the style that the novel is written, by means of wit and language. To give examples from the book;
-It was fixed. It was written. The murderer was not the murderer. But the murderee had always been a murderee.
The quote from Samson Young foreshadows that the real murderer is not the one we think, it will change. However the murderee ‘Nicola’ will always be the victim, not be affected by the inconstant murderer.
- I know what his poetry will be about. What poetry is always about. The cruelty of the poet’s mistress.
In this quote we can also sense the metaphor that is made to Nicola. Here Samson , as a writer, claims that the poets are writing poetry due to the relationship between their mistresses. It is known that Young also writes a novel about Nicola, creating the same plot with the poets he criticizes.
-I close my eyes, trying to see a way- how do writers dare do what they do ? – and there is just chaos. It seems to me that writing brings trouble with it, moral trouble, unexamined trouble. Even to the best.
-When God got mad he was a jealous God. He had other planets, thanks, and in better parts of the universe. He promised plague, famine mile-high tides, sound-speed winds and terror, ubiquitous and incessant terror, with blood flowing bridle deep. He threatened to make her old and keep her that way forever… Cross that firebreak and then cross that
Reklam
8/10
2026 41. kitabı
Hızlı ve öfkelinin ilk filmleri tadında bir kitaptı. Galloların ortanca oğlu Nero ve Old Town oto tamircisi Camille'in hikayesini okuduk. Camille hayat mücadelesinde bir genç kadın ve erkek kardeşini beladan uzak tutmaya çalışırken bir ev partisine gidiyor. Orada aynı liseye gittiği insanlarla ve Neroyla karşılaşıyor. Kardeşini alıp eve gidecekken polis çeviriyor ve olaylar başlıyor. Camille birden hem torbacı hem muhbir olmak zorunda kalıyor. Nero ise aile işleri için bir soygun planlarken Camille'den de uzak duramıyor ve bir şekilde Camille de bu soyguna dahil oluyor.
Gallo ailesini bu kitapta biraz daha tanıdık kısa da olsa aile hallerini okuduk Danteyi biraz daha merak ettim sırada onun kitabı Kanlı Kalp var.
Çürümenin Estetiği....
Bazı figürler toplumun entelektüel çölleşmesinin, estetik yoksulluğunun ve manevi iflasının en net aynasıdırlar. Karşımızda duran Sevda Türküsev portresi, bir fikir insanı ya da bir yazarın çok ötesinde; kutuplaşmadan beslenen, hınçtan (ressentiment) güç alan ve "değerleri" birer ticari mal gibi pazar tezgahına süren modern bir illüzyondur.
Bir yazarın dili, onun zihin dünyasının sınırlarını belirler.
Türküsev’in diline baktığımızda gördüğümüz tek şey; edatlarla bağlanmış nefret kırıntıları, bağlaçlarla yamalanmış magazinel dedikodular ve ünlemlerle şişirilmiş bir "ahlakçı" kibridir.
Friedrich Nietzsche’nin "Pazar yerindeki sinekler" (1) dediği o gürültülü güruhun başını çeken bu zihniyet, hiçbir zaman bir "fikir" inşa edememiş; sadece mevcut öfkeleri bir araya getirerek bir kariyer gökdeleni dikmiştir. Bu gökdelen, rasyonel bir eleştirinin ilk rüzgarında yıkılacak kadar kumdan yapılmıştır.
Dervişin fikri neyse zikri odur; peki bir insanın zikri sürekli başkalarının "bacakları", "çapkınlıkları", "yatak odaları" ve "uçkur hikayeleri" ise, o fikrin içinde hangi karanlık mahzenler gizlidir?
Türküsev’in "muhafazakarlık" kalkanı altına gizlediği şey aslında safi bir röntgenciliktir. Başkalarının günahlarını bir cerrah titizliğiyle (!) deşerken duyduğu o gizli iştah, aslında bastırılmış bir hayranlığın ya da yaşanamamış bir hayatın intikamı mıdır?
Charles Bukowski’nin o "hiçbir parfümün örtemeyeceği ekşi koku" (2) diye tarif ettiği şey tam olarak budur. Sürekli ahlak diyenin zihninde sürekli ahlaksızlığın dönmesi, bir psikiyatrik vakadır, edebi bir duruş değil.
Bu kadın, toplumun namus bekçiliğine soyunurken, aslında o toplumun en alt tabakadaki "dikizleme" dürtüsünü estetize ediyor. Bu muhafazakarlık değil, "ahlak soslu bir
Friedrich Nietzsche’nin "Pazar yerindeki sinekler" (1) dediği o gürültülü güruhun başını çeken bu zihniyet, hiçbir zaman bir "fikir" inşa edememiş; sadece mevcut öfkeleri bir araya getirerek bir kariyer gökdeleni dikmiştir. Bu gökdelen, rasyonel bir eleştirinin ilk rüzgarında yıkılacak kadar kumdan yapılmıştır.
Dervişin fikri neyse zikri odur; peki bir insanın zikri sürekli başkalarının "bacakları", "çapkınlıkları", "yatak odaları" ve "uçkur hikayeleri" ise, o fikrin içinde hangi karanlık mahzenler gizlidir?
Türküsev’in "muhafazakarlık" kalkanı altına gizlediği şey aslında safi bir röntgenciliktir. Başkalarının günahlarını bir cerrah titizliğiyle (!) deşerken duyduğu o gizli iştah, aslında bastırılmış bir hayranlığın ya da yaşanamamış bir hayatın intikamı mıdır?
Charles Bukowski’nin o "hiçbir parfümün örtemeyeceği ekşi koku" (2) diye tarif ettiği şey tam olarak budur. Sürekli ahlak diyenin zihninde sürekli ahlaksızlığın dönmesi, bir psikiyatrik vakadır, edebi bir duruş değil.
Bu kadın, toplumun namus bekçiliğine soyunurken, aslında o toplumun en alt tabakadaki "dikizleme" dürtüsünü estetize ediyor. Bu muhafazakarlık değil, "ahlak soslu bir
I've read the fourth book of Dune Saga. Leto, you freaking psychopath. What a spoiled child you are, despite being a three thousand years old emperor.
In fact, I fell in love with this book. Power structures, sociology, philosophy and politics; all in. The characters and their development is extraordinary, especially Leto Atreides II...
Must read the last two books!
Sonu hayal kırıklığı maalesef..
Çok uzun uzun yazmaya gerek yok. Şunu söyleyeyim ki sonu tam bir hayal kırıklığı. Yani dört kitap(aslında sekiz) boyunca "acaba neden olabilir?" diye merakla soruyorsunuz kendinize. Ama sonuç kesinlikle tatmin edici değil. Açıkçası sağlam bir plot twist bekliyordum ama maalesef büyük bir hayal kırıklığı oldu...
Reklam
Reklam