Oldi
@oldi
Derinleşsin ben içerledikçe ruhumdaki sakarlık.
http://1000kitap.com/gonderi/42257405
Uludağ Üniversitesi, Ekonometri (M.)
Ordu
2059 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Son sayfayı çevirip kapağı kapatırken bir sevdiğini yolcu ederken yaşanılan o his!
İstediğim zaman elime alıp tekrar tekrar okuyacak imkâna sahip olmama rağmen bana bu duyguyu tattırmış olmasını düşünüyorum. Bu hatırası olan, hatırı olan şeylerin insanda bıraktığı bir etki olsa gerekir. Dergiye değil derginin yüklediği ilk anlama, ilk duyguya veda edişin hüznü.
İnsan eline bir fotoğraf aldığında, incirden bir ısırık tattığında, rüzgârı aynı sokakta bir kez daha hissettiğinde hep o yıllar öncesindeki hazza gider.
Hatıra, geri dönülmez olanın bir kaç saniyeliğine bir rüya gerçekliğinde avuçlarımdan süzülüyor olması ânıdır benim için. Ve bunlar hep yolcu ettiğimiz bir farkındalığın bize vefasıdır.
Farkındalık diyorum çünkü her an bir şeylere veda ediyoruz ve çok azının farkındayız.
Şimdi ben bu son sayfayı çevirirken bir şeyin daha sonuna gelmiş olmanın tüm gerçekliğini duyar gibiyim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayat dünüyle de güzel.
Karacaoğlan bir şiirinde der ki:
“Üryan geldim gene üryan giderim
Ölmemeğe elde fermanım mı var
Azrail gelmiş de can talep eder
Benim can vermeğe dermanım mı var”
Nil Karaibrahimgil bir şarkısında der ki:
"Ben buraya çıplak geldim
Heyhat, utanmam yok, utanmam yok”
İki ozanın da çıplaklıktan bahsetme biçimleri, yüzyıllar boyunca aradan geçen şeyin sadece zaman olmadığını açıkça göstermektedir. Kastettiğimiz şey ozanlardan “eski” olanın üryan, yeni olanınsa çıplak kelimesini kullanıyor olması değil elbette. Eski ozan şiirinde çıplaklığı, insanın acziyeti ve geldiği yere gideceğiyle ilişkilendirirken, yeni ozanın çıplaklığı -üstelik aynı bağlamda yani dünyaya üryan gelmek anlamında- utanmazlıkla ilişkilendirmesi manidardır. Yüzyıllar boyu her doğan insanın yaşadığı bu tabii vakayı özünden uzaklaştırarak utanmazlıkla bağ kurma eğilimi, kuşkusuz çıplaklığın kendisinden daha çarpıcıdır.