Kalbimi de ruhumu da çok yordum.
Bazı şeylerin hep keşkesi ve pişmanlığı oldu. Kalbimin derinliğinde çokça ümitsizlik, kırgınlık, sevgisizlik yatıyor.
Çoğu az da olsa mutluluğun her an bir litre göz yaşına sebep olabiliyor. Çok biriktirmişliğim var hepsi içimde kocaman bir yanardağ...
Karşımdakini mutlu edebilmek için çaba sarf ettiğim ne varsa hiç olmadığım , yapmadığım hakarete maruz kalarak bana kötü şekilde döndü sevmenin, değer vermenin çok ağır bedelleri varmış...
Birçok hayallerim, umutlarım vardı. Hayallerimin içine hiç ummadığım şeyleri hayallerime kattım. Hep yarım kaldım birçok kez kırıldım birçok kez sustum...
Ne hayaller kaldı ne umutlar... hayat bir döngü içinde dönüp duruyor sadece; aynı duygular, aynı yaşanmışlıklar, aynı hatalar, aynı hevesler...
Bir gün gerçek anlamda iyileşmeyi istiyorum. Benliğimi korumak, kendime saygımı kaybetmeden tekrar eski neşemi kazanmak kaybettiğim bütün renklerimi tekrar tekrar hayatıma katmak için yaşamayı Umut etmek istiyorum. Ve beni yoran bu tüm duygularımdan kurtulmak istiyorum. Ruhumu, kalbimi , benliğimi iyileştirmek, duyduğum onca kötü kelimelerinin ağırlığından üzerimde atmak istiyorum .
Kendimi kimseye ispatlamak zorunda da değilim.
Kendi çizdiğim yolumla tekrar en dipten bile tek başıma mücadele ederek kendimi yeniden ayağa kaldıracağım.
Kendi doğrularımla, var gücümle yürüdüğüm bir yol tek başıma...