Bir bakıyorsun Kitaplara filmlere roman olacak acıların günün birinde bitiyor ve sen hepsini unutuyorsun. Yaşının en dolu dizgin olduğu gençlik döneminde aşık oluyorsun, dönüp arkana baktığın zaman en mutlu günlerinin o günler olduğunu anlıyorsun fakat onu da unutuyorsun. Sonra çocukluğuna gidiyorsun hafızandaki o bölük pörçük anıları düşünüyorsun ve anlıyorsunki, bir insan bir daha dünyaya gelcek olsa bir ömür çocuk kalmak ister. Fakat çocukluğunu da unutuyorsun. “Aslında, unutmak mesele değilde, hafızanı milyonlarca kez zorlamana rağmen hatırlayamamak koyuyor insana.”
Ö.G
Bak zaman unutturdu bize her şeyi
Ne acı kaldı, nede göz yaşı..
Zaman kavramı önce yıktı,
Sonra toparladı, şimdiler de unutturdu.
Zamana karşı koymanın tek yolu ölümdür.. Öyleyse ölüme karşı koyan tek şey yine zaman değil miydi?
Ö.G
Bir şiir yazmak isterdim gülüşüne..
Dilin susmuşta gülüşün konuşuyor sanki
acılarını gülüşüne sığdırmaya çalışıyorsun
Gülüşün, acının mizaha karışmış hali
Yazılıp çizilecek gibi değil, gülüşülecek gibi
Gülüşün ağır gelir hayasız bedenime
Bir tebessüm yeter seni sevmek için
Belki de bir şiir..
Ö.G