Ömer Yeşil
@omeryesil
Aynen
23 Nisan 1997
41 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Kitap, ünlü yazar Mike Noonan'ın trajik bir şekilde eşini kaybetmesiyle başlıyor. Yaşadığı yası ve yaratıcılık tıkanıklığını aşmak için eşi Jo'nun çok sevdiği, "Sara Yazlığı" adı verilen o göl evine sığınıyor. İşte tam da burada, hikaye doğaüstü bir hal alıyor ve King'in ustalıkla ördüğü o gerilim ağına takılıyorsunuz. Ev, sadece bir mekan değil; geçmişin acılarıyla, gizemleriyle ve kötücül ruhlarla dolu, yaşayan bir varlık haline geliyor. Mike, bir yandan eşinin anılarıyla hesaplaşırken, bir yandan da gölün karşısındaki evde yaşayan genç bir anne ve kızına yardım etmeye çalışıyor. Bu süreçte karşılaştığı olaylar ve doğaüstü varlıklar, sizi koltuğunuzun ucunda tutmaya yetiyor.
Kemik Torbası'nın en büyük başarısı, sadece korku unsurlarına yaslanmaması. King, Mike'ın içsel yolculuğunu, yasıyla mücadelesini ve bir sanatçı olarak yeniden doğuşunu o kadar gerçekçi anlatıyor ki, Mike'ın acısını derinden hissedebiliyorsunuz. Karakterler o kadar canlı ki, sanki onlarla birlikte o göl evinde yaşıyor, onların korkularını ve umutlarını paylaşıyorsunuz. King'in o eşsiz dilini, Maine'in kasvetli atmosferiyle birleştirmesi, hikayeyi hem büyüleyici hem de ürpertici kılıyor.
Kısacası, bu kitap sadece bir hayalet hikayesi değil; kayıp, yas, aşk ve affetmek üzerine yazılmış dokunaklı bir roman. Eğer bir kitabı okurken kahramanla empati kurmak, bir yandan da korkudan nefesinizi tutmak isterseniz, Kemik Torbası tam size göre. Bitirdiğinizde, Sara'nın şarkısını hala duyuyor gibi hissedecek ve o gölün sırlarını asla unutamayacaksınız.
Bu yıl okuduğum en kötü kitaptı.İnceleme
Yabancılarda puanı yüksek, üstüne Stephen King önermiş. Dedim ben bunu okurum akar gider severim. Ama hiç de öyle olmadı. Her sayfasında yazım hatası, çevirisi çok kötü, noktalama işaretleri sanki zevkine aralara serpiştirilmiş gibi. Bir yerden sonra bitsin artık diye devam etmek zorunda kaldım, yarım bırakmak istemedim. Gerçekten yazık olmuş kitaba. Sıfırdan başkasına bir daha çevirtseler keşke. 0 puan olsa 0 verecektim ama en az 1 varmış.
Hep ABD'de geçen kıyamet sonrası kitaplardan sıkılan varsa buyurun. %60'ı Türkiye'de geçen bir eser.
Mor Bulut sadece kıyamet sonrası bir hayatta kalma hikâyesi değil; bu, insanlığın kibriyle, Tanrı'yla, delilikle ve yalnızlıkla yaptığı karanlık bir hesaplaşma.
Başkarakter Adam Jeffson, bir kutup keşfindeyken dünyayı ölümcül bir mor bulut sarıyor. Geriye sadece o kalıyor. Bu noktadan sonra başlayan şey bir hayatta kalma mücadelesinden çok bir ruhsal çöküş ve egonun mutlak yalnızlıkta nasıl çürüdüğünü izlemek gibi. Olayları karakterin anlatımıyla okumak olaya daha da bi gerilim ve duygusallık katıyor.
Kara Kule serisinde beni en çok duygusal anlamda etkileyen kitap bu oldu. Önceki kitaplarda Roland hep soğuk, mesafeli bir karakterdi ama burada gençliğini, ilk aşkını ve yaşadığı büyük yıkımı okuyunca, "bu adam neden böyle olmuş" çok iyi anlıyorsun.
Kitap biraz yavaş başlıyor, hatta başlarda "bu kadar geri dönüşe gerek var mıydı" diye düşündüm ama Mejis kasabasına vardığımız andan itibaren hikâyeye tamamen gömüldüm. Susan Delgado'yla olan ilişkisi gerçekten iç burkucuydu. Özellikle sonlara doğru bazı sahneler var ki… Gerçekten boğazım düğümlendi.
Politik entrikalar, cadı, cam küre… Hepsi çok güzel işlenmiş ama kitabın asıl gücü bence o duygusal ağırlığında. Roland’ın sadece bir silahşor değil, aynı zamanda bir insan olduğunu hatırlatıyor.
Eğer Kara Kule serisinde "aksiyon nerde" diyenlerdenseniz, bu kitap size fazla ağır gelebilir. Ama karakter gelişimi, geçmişle hesaplaşma ve trajedi seven biriyseniz bu kitabı okurken kalbiniz sızlayacak.
Gerçekçiİnceleme
O kadar yoğun, o kadar katmanlı bir anlatı ki, neyin gerçek, neyin hayal olduğunu anlamaya çalışırken kendinizi yavaş yavaş kaybolmuş hissediyorsunuz. Genç oyuncular ve bir yazarın, bir korku filmi çekme süreci ve bu sürecin yıllar sonra bile üzerlerinde bıraktığı etki, öylesine inandırıcı ve rahatsız edici ki, bir noktada “Ben de o film setindeydim galiba?” diye düşünmeye başlıyorsunuz.
En sevdiğim şeylerden biri anlatıcının güvenilmezliği oldu. Her şey bulanık. Anılar kayıyor, insanlar değişiyor, gerçeklik eğilip bükülüyor. Sanki okur olarak sen de o filmin bir parçası olmuşsun, sen de o karanlık yaratım sürecine dâhil edilmişsin gibi bir his veriyor. Kitabın korkusu da tam burada saklı zaten. “Gerçek dışı” olan değil, “fazlasıyla gerçek” gelen şeyler korkutuyor seni. Bir grup insanın bir araya gelip, farkında bile olmadan, içlerinden çıkamayacakları bir şeye dönüşmeleri.
Eğer edebi anlamda deneysel, atmosferik ve bolca kafa karıştıran bir korku romanı arıyorsanız, Korku Filmi kesinlikle size göre. Ama netlik arayanlara göre bir kitap değil. Bu kitap sorular soruyor, cevaplar değil.