ömürboyunca
@omurboyunca
XIV.II.XVI
Öğretmen
YL
239 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Bu kitabı yaklaşık 10 yıl önce okuduğuma inanmak gerçekten zor. Uzun zamandır adını hatırlamaya çalışıyordum. Hatta bir süre sonra böyle bir kitabın gerçekten var olup olmadığından bile şüphe etmeye başlamıştım. Otizmli bir çocuk ve onu çok seven çocukluk arkadaşının hikayesini anlatan bir kitap okuduğuma emindim fakat ne kadar düşünsem de kitabın adını bir türlü hatırlayamıyordum.
Son çare olarak kitabın adında “yağmur” kelimesinin geçtiğini hatırladım. İşte o anda 1000Kitap uygulaması imdadıma yetişti. “Yağmur” yazdığımda karşıma çıkan kitaplar arasında lisede okuduğum ve yıllar sonra yeniden karşılaşmış gibi sevindiğim bu kitabı buldum: Yağmurla Gelen Mutluluk.
Kitabı tekrar elime aldığımda, yıllar önce hissettiğim duyguların yeniden canlandığını fark ettim. Amber L. Johnson’ın sade ama etkileyici anlatımı, karakterlerin duygularını okura derinden hissettirmeyi başarıyor.
Yıllar sonra tekrar karşılaştığım bu kitap, bana sadece bir hikâye sunmadı; aynı zamanda geçmişteki duygularımı da yeniden yaşattı. Bazen bazı kitaplar sadece okunmaz, hayatın bir dönemine eşlik eder. Yağmurla Gelen Mutluluk da benim için tam olarak böyle bir kitap...
Reklam
8 yıldır kitaplığımda okunmayı bekleyen bu kitabı nihayet bitirmiş bulunuyorum. Uzun bir aradan sonra beni bu kadar etkileyen nadir kitaplardan biri oldu. Yazarın akıcı ve sürükleyici anlatımı, okuru hikayenin içine çekiyor; kendimi zaman zaman Abilene’in yerinde hissettim. Ayrıca Bayan Saddie'nin hikayeleri, Hattie Mae'nin haber köşesi yazıları ve kitabın başında karakterlerle ilgili kısa bilgilendirmenin olması kitaba ayrı bir farklılık katmış. Kitabı bitirmek istemediğim için ara ara okumaya ara verdim. Aslında bir solukta okunabilecek kadar akıcı bir kitap olsa da, ben her sayfasını sindirerek okumayı tercih ettim. Okuma sürecim boyunca bana eşlik eden, düşündüren ve hissettiren bu kitap, benim için unutulmayacaklar arasına girdi.
Sinan Akyüz, bu romanında da savaşın sadece politik ya da askeri bir olay olmadığını, bireylerin ruhunda açılan yaraların hiçbir zaman kapanmadığını bir kez daha aktarmaktadır. Başta Meyra olmak üzere savaşın kadınlar üzerindeki yıkıcı etkisini çarpıcı bir biçimde yansıtılmış..
Sinan Akyüz, sadece savaşın fiziksel yıkımını değil, ruhsal tahribatını da anlatmaktadır. Nitekim kadın-erkek, genç-yaşlı, çocuk herkesin içinde bir umut olduğu fakat bu umudun yaşanan acıları hafifletmediği betimlenmekte; aksine okuru "insan kalabilmek" üzerine düşünmeye itmektedir.
Romanın en dikkat çekici yönlerinden biri, insani duyguların derinliğidir. Karakterlerin sessizlikleri, korkuları, çaresizlikleri ve küçük dayanışma anları, insan doğasının en çıplak hâlini gözler önüne sermektedir.
Her ne kadar romanın uzunluğu zaman zaman tekrar hissi yaratsa da, bu durum yazarın "unutulmaması gerekenleri" vurgulama çabasındandır. Kitabın sonunda, savaşın bitmediğini, sadece biçim değiştirdiğini hissettim. Bu romanda kalbimde derin bir iz bıraktı..
"Peki ya başka bir hayat mümkün olsaydı?"
Hayat bazen öyle bir noktaya gelir ki insan durup geriye bakar. “Ya o gün evet deseydim?”, “O kararı almasaydım?”, “Keşke…” diye başlayan cümleler usul usul akmaya başlar içimizde. Matt Haig’in Gece Yarısı Kütüphanesi tam da bu duygunun üzerine kurulmuş bir roman. Okurken sık sık “Ben olsam ne yapardım?” diye sordum kendime.
Kitabın başkahramanı Nora, kendi hayatıyla derin bir hesaplaşmanın içinde buluyor kendini. Tam da yaşamakla yaşayamamak arasında bir yerdeyken, hayatı boyunca “keşke” dediği seçimlerle yüzleşme fırsatı veriliyor ona. Her biri farklı bir hayata açılan raflar arasında dolaşırken, aslında kendi varlığının ne kadar kıymetli olduğunu fark etmeye başlıyor.
Ben bu kitabı okurken hem kendimi hem geçmişte aldığım kararları düşündüm. Bazen bir tercih, küçücük bir adım bile bambaşka bir hayata çıkabilir. Ama o başka hayat her zaman daha iyi olmayabilir. Belki de en güzeli, elimizde olanı sahiplenmek. Kendimizi değiştirmeye çalışmaktan çok, olduğumuz hâlimizle sevmeyi öğrenmek.
Gece Yarısı Kütüphanesi bana şunu hatırlattı: Her pişmanlık bir yol ayrımıdır ama o yolların hepsinde biz yine biziz. Hayat, mükemmel kararlar üzerine değil, denemeye devam etmek üzerine kurulu. Ve belki de bazı soruların cevabını bilmeden de yaşayabilmek gerek.
Kitap bittiğinde içimde bir huzur vardı. Kendimi biraz daha kabul etmiş, hayatın sürprizlerine biraz daha açık hissettim.
Canistan, Yusuf Atılgan’ın tamamlayamadan aramızdan ayrıldığı son kitabıdır. Sessiz ama güçlü bir anlatıma sahip olan bu romanda, her karakterin iç dünyası derinlemesine hissedilmekte, söylenen kadar söylenmeyenler de okura aktarılmaktadır.
Yazar bu kısa anlatıyla bile insan ruhunun en kırılgan yanlarına temas etmeyi başarmış hatta okurken sanki bir yerlerden tanıdık bir sessizlik fısıldanmaktadır kulaklara. Selim'in kırgınlığı, Ali'nin arkadaş özlemi, bağımsızlık mücadelesi ve dönemin zorlukları içten ve sade bir dille kaleme alınmış, akıcı bir şekilde aktarılmıştır.
Reklam