☆☆Spolier☆☆
Ben Ludwig'in aşık olduğunu düşünmüyorum; adam imkansız gördüğü, kendinden sosyal tabakada daha yüksek seviyede ve ona ilk defa iyi davranan bir kadını takıntı haline getirmiş, aslında bunu uzunca bir süre kendine kadını hatırlatmayıp öylece başka biri ile evlenmesinden de anlayabiliyoruz.
Kadında aynı şekilde aşık değil, hasta kocasından mahrum kaldığı ilgiyi kendinden yaşça küçük birinden bekliyor ve seneler sonra döndüğünde onu tekrar kaybetmemek için istemesede her dediğine razı olan bir kadın, ikiside birbirlerine aşık değiller.
Bu hikaye sadece saplantı, arzulama ve elde etme takıntısını anlatan bir yapımdı, bunu çokta güzel işlediğini düşünüyorum. Ayrıca bunun sonunun da bir bitiş ve ayrılık olduğunu düşünmüyorum, aksine ikisininde hayatı bundan sonra başlıyor, bu hikeyede kötü etkilenenler sadece Ludwig'in yeni ailesi.
Göğe Kadar Sen Kitap Yorumum
“Beklemekten yorulur mu insan sence?” dedi usulca.
“Yorulur.” dedi Menekşe. “Ama seviyorsa vazgeçmez.”
“İşte ben yorulmam.” dedim kararlılıkla. Gözlerim Menekşe'ninkilerle buluştuğunda sesim neredeyse bir fısıltıya dönüşmüştü. “Ben beklemeyi de severim. Sonunda o varsa, o yola da tamamım…”
Merhabalar canlarım. 🩷
Ben geldim ve bugün sizlere daha önce platform üzerinden büyük bir keyifle okuduğum, basıldıktan sonra da elime alıp aynı heyecanla yeniden okuduğum o kitapla geldim.
Gizem Toprak'tan Göğe Kadar Sen ile sizlerleyim.
Dağhan İdris Tüfekçi, yıllar önce kalbinde paramparça bir aşk ve cebinde, daha doğmadan sevdiği kadın tarafından aldırıldığına inandığı bir bebeğin ultrason fotoğrafıyla çok sevdiği şehri Artvin'i terk eder. Çocukluk hayali olan askerlik mesleğini yapmak için Iğdır'a gider ve tam yedi yıl boyunca Artvin'e geri dönmez. Üstelik bir daha dönmemeye de kararlıdır.
Ta ki çok sevdiği amcasının ölüm haberini alana kadar…
Bu haber hem onu derinden sarsar hem de geçmişinin hâlâ çok sıcak olduğu o şehre geri dönmek zorunda bırakır.
Ancak Dağhan'ı sadece bir cenaze değil, yıllar önce geride bıraktığı bir kadın ve inandığı bütün gerçekleri altüst edecek bir geçmiş bekliyordur.
Zülal ise tam yedi yıl boyunca sevdiği adamı beklemiştir. Onu sadece bir kez görebilmek için cenaze evine gider ama karşısına çıkan kişi, yedi yıl önce bıraktığı Dağhan değildir.
Artık gözlerinde ve kalbinde büyük bir kırgınlık ve soğukluk taşıyan bir adam vardır.
Her hareketi Zülal'i yaralasa da ona her şeyi anlatmak ister. Bu yüzden Dağhan'ı yıllar önce ayrıldıkları ve buluşma noktaları olan Taşköprü'ye çağırır. Fakat Dağhan gitmez. Çünkü Zülal ile konuşacak hiçbir şeyinin kalmadığını düşünmektedir.
Zülal saatlerce bekler ve sonunda geri döner.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazı kitaplar okunur, bazıları ise insanın içine yerleşir. İçimizdeki Şeytan benim için ikinci türden bir eser oldu. Sayfalar ilerledikçe yalnızca Ömer’i, Macide’yi ya da onların hikâyesini okumadım; insanın kendi içindeki çatışmaları, korkuları ve kaçışlarını da gördüm. Hatta zaman zaman kitabın satırlarında kendime rastladım.
Sabahattin Ali’nin kalemi her zamanki gibi sade ama bir o kadar da derin. İlk bakışta bir aşk hikâyesi anlatıyormuş gibi görünse de romanın özü çok daha farklı bir yerde duruyor. Bu eser, insanın hayatındaki başarısızlıkların, yanlış kararların ve eksik kalan cesaretinin hesabını kimin vereceğini sorguluyor.
Ömer karakteri beni en çok düşündüren karakterlerden biri oldu. Çünkü onun hataları büyük kötülüklerden değil, küçük korkulardan doğuyor. Kararsızlığı, sorumluluk almaktan kaçışı ve sürekli bir suçlu arayışı aslında birçok insanın zaman zaman düştüğü bir çıkmazı temsil ediyor. Roman boyunca Ömer’in dilinden düşmeyen “içimizdeki şeytan” kavramı, aslında insanın kendi iradesizliğinden başka bir şey değil. Sabahattin Ali burada çok çarpıcı bir gerçekle yüzleştiriyor bizi: Bazen hayatımızdaki en büyük engel dış dünyada değil, kendi içimizde sakladığımız korkular oluyor.
Macide ise romanın en sevdiğim karakteriydi. Saflığıyla, iyi niyetiyle ve sevgisiyle hikâyenin vicdanını temsil ediyor. Onun yaşadığı hayal kırıklıkları yalnızca bir kadının kırılan umutları değil, aynı zamanda güvenin ve sevginin sınandığı anlar olarak da okunabilir.
Romanın en etkileyici taraflarından biri de dönemin aydın çevrelerine yönelttiği eleştirilerdi. Sabahattin Ali, fikir sahibi görünmeye çalışan ama aslında çıkarlarının peşinden giden insanları öyle ustalıkla anlatıyor ki kitabın yazıldığı yıllarla bugün arasında neredeyse hiçbir fark olmadığını hissediyorsunuz.
Oldukça cimri,insanlara karşı en küçük bir iyiliği bulunmayan Scrooge,bir akşam evine gittiğinde eski ortağının hayaletiyle karşılaşır. Hayalet ona üç hayaletin geleceğini ve kalan ömründe onu iyi bir insan yapmak için yönlendireceklerini söyler.
Hayaletler sırasıyla geçmişin,şimdinin ve geleceğin noellerinin hayaletleridir. Scrooge’a geçmişi,şimdiyi ve geleceği gösterirler. Şimdiye dek olduğu insanın kaç aileye zarar verdiğini hatta kendi sonunun da ne kadar kötü olacağını seyrettirirler ona.
Scrooge,bu üç hayaletin kendisine gösterdiği gelecekten ibret alıp iyi bir insan olur.
C.Dickens,yoksulluğu ve yoksulları tanıyan,içinde yaşadığı toplumu yansıtan büyük bir yazar. Harika bir kitap.
Eski bir kitap. kişinin doktoru çalışmasının sonucunda ortaya çıkmış. konu olarak değindiği alan güzel ve farklı. beni de etkiledi. boşuna okumuşum demedim. bununla birlikte beklentimi çok karşılamadı. metnin içinde sürekli Fatih’in nasıl Fatih olduğunu anlamalıyız vurgusu vardı. bu vurgu bir saatten sonra beni sıktı. bu yüzden biraz daha dolu olmasını beklerdim. yarın kitabın yazarı ile Şehzade Camii gezisi yapacağız ve kitabı tahlil edeceğiz belki de benim göremediğim alanlar vardır ona göre güncellerim 
Spoilerli DY yorumm️️1000Kitap
İyi de değildi kötü de değildi. Adoranın yazısı gelişmiş okurken keyif aldım. Doğrusu savaş kısmının daha önce geleceğini sanmıştım, yanılmışım. Kitap 530 sayfa savaş 450. sayfada gümbür gümbür geliyo. Güney cephesinin dümdüz olduğunu söylüyorlar fakat Zaiden hâla yaşıyor ve onunla ilgili bir tek bişi bile söylenmiyor. Irithelin güç kazanmasını az çok tahmin etmiştim linin saigenin eurianın, reikanın var onun niye olmasın. Çok ani geldi onun gücüde ve neden geliyo nasıl olabiliyor. Gelelim Reika hazretlerine o kadar iyilik yap sonra arkadan bıçakla paşaya bak ya bide ukala ukala konuşuyo. Reikaya Tarrentten daha fazla paragraf ayırmış Tarrenti daha fazla okumak isterdim. Andros ve Lin yarım kaldı yanarsam bir ona yanarım ama linin saige ve irithel gibi aşkın peşinden koşmaması iyi oldu. Nxy ve Valroda niye mal gibi güç gösterisi yapıyolarsa boş yere öldüler. Yan karakterlerin çoğu ölmüş ya. Delhin ve Rakana üzüldüm daha çok ama onların ölümünü daha savaş içlerinde anlatsaydı büyük ihtimal ağlardım sonda verdiği ve karakterlerin hiçbiri birşey hissetmediği için duygusal olmamış. Nefeliyede daha çok sahne verilebilirdi bence. Irithelin güç kazandığı sahnede sanki ben kazanıyormuşum gibi hissetirdi o sahne en sevdiklerimdendi. Güzel bir maceraydı…