Sence halkın ezici çoğunluğu hakikatin ne olduğuna aldırıyor mu? Umurlarında bile değil! Sadece rahat bırakılmak ve hayal güçlerini besleyecek masallarla kandırılmak istiyorlar. Peki ya adalet? Şahsi ihtiyaçları karşılandığı müddetçe onlar için bu kavramın zerre kadar ehemmiyeti yok.
“Bir köpek olarak yaşamak, ölü bir kral olmaktan iyidir,” diye mırıldandı Ebu Ali.
“Kral da olsan, köpek de neticede öleceksin. En iyisi kral olarak öl.”
“Ne kadar da şanslısın,” diye iç çekti Naim. “Ben de senin kadar sevmek isterdim.”
“Belki de en iyisi, bu duyguyu tatmak. Çünkü aşk, hem cennet hem cehennem gibi bir şey.”