Ercan Koçan
@onbasisancar
“Âmâlimiz efkârımız ikbâl-i vatandır!”
Öğretmen
Marmara Üni.
Rize
Rize, 28 Kasım 1990
208 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
En sevdiğim yazarlardan Hemingway’le başlamak istedim yeni yıla. “Güneş de Doğar”, ismiyle hoş bir intiba uyandırsa da içerik olarak beklentilerimi karşılayamadı. Amerikalı bir arkadaş grubu, Fransa’dan İspanya’ya yolculuk ederler, mütemadiyen içki içerler, balık tutarlar ve boğa güreşleri izleyerek günlerini gün ederler. Bu bohem hayata rağmen yine de gerçek mutluluğu yakalayamazlar.
Hemingway’i tanıyanlar, “Güneş de Doğar” kitabında yazarın özgün üslûbuna ait esintileri hissedeceklerdir. Fakat “Çanlar Kimin İçin Çalıyor” ve “Yaşlı Adam ve Deniz” gibi fırtınalara kıyasla bu esintiler oldukça hafif kalacaktır. Bu, sanırım zirveden yamaca inmek gibi bir şey.
KORKAKLAR BİN KERE ÖLÜR, CESURLARSA BİR KERE!Edebiyat
Öyle bir kitap okudum ki, 500 sayfa daha okusam verdiği hazza doyar mıydım bilmiyorum. Tarihi romanlara ilgim üst düzeydedir, bazıları ise geçmişi anlatmakla kalmaz, zaman makinesiyle yolculuk yapıp
BU İNCELEMEYİ RUHUMU TATMİN İÇİN YAZDIM :))
Bilmiyorum, doğru mu yaptım? Mark Twain’i tanımaya son kitabından başladım. Gerçek isminin Samuel Langhorne Clemens olduğunu da yeni öğrendim. Herkesin malûmudur ki, Amerikan edebiyatı denince ilk
MEZAR TAŞIMA “RUHİ MÜCERRET’İ OKUMADAN ÖLMEDİ” YAZDIRACAĞIM. :))Edebiyat
(Başlıktaki manâyı okuyanlar anlayacaktır.)
Sevgili okurlar! Bilhassa “havalar çok sıcak, dikkatim dağılıyor”, “işler çok yoğun, kafam kaldırmıyor” diyen arkadaşlar! İşte, size çerez gibi çıtır
TETKİK VE TENKİTEdebiyat
Bu kitap, “benzi soluk, yüreği kederli” insanların kitabıdır. Kimi mütemadî bir geçim kaygısındadır, kimi sırtındaki ağır yüklerin altında can çekişmektedir. Güçlünün zayıfı ezdiği, bencilliğin ve riyanın sistemin bütün çarklarına nüfûz ettiği bir toplumda insan kalabilmenin mücadelesidir.
Sabahattin Ali’nin kaleminin gücü, roman ve öykülerinin sürükleyiciliği, karakterlerinin yüreklerimizi cızlatan naifliği herkesin malûmu artık. Okuyup da hakkını teslim etmeyen görmedim. Fakat kitabı okurken sadece tetkik değil, tenkit de yazmam gerektiğini düşündüm.
Hikâyelerde bazı karakterler var ki, bunlar her lafta Allah’ı zikrederler, başlarını secdeden kaldırmazlar fakat her türlü dalavere ve yolsuzluğu yapmaktan da geri kalmazlar. Bu tür insanlara ülkemizde çokça rastlandığını, dinin geçmişten günümüze kimileri için bir maske, kimileri içinde bir ticaret menşei olduğu elbette biliyoruz. Fakat memlekette hakka hukuka riayet eden, “Bizi aldatan bizden değildir” düsturuna göre yaşayan hiç mi yoktur? Neden hikâyelerde salih müslümanlar olmadığını kendime sorup durdum. Mütedeyyin insanları sürekli kötü göstererek bir algı ve imaj oluşturduğunun farkında mıydı yazar? Farkındaysa, bunu ideolojisinden ilham alarak art niyetle yaptığını düşünmekten kendimi alamıyorum. Her dindar insana “sahtekâr” ve “mürteci” nazarıyla bakmak, toplumsal çatışmayı körükleyen ciddî bir saygısızlıktır.