Önder Ateş
@onderates
16 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Lübnanlı yazar Amin Maalouf ile ilk tanışmam Afrikalı Leo romanı ile olmuştu. Afrikalı Leo'yu okurken karamsar denebilecek bir ruh hali içerisindeydim ve kaderimden memnun değildim. Bir şeylerin değişmesini, daha doğrusu düzelmesini istiyordum ancak bunun mümkün olabileceğini de düşünmüyordum. Afrikalı Leo, insan ömrünün ne kadar enteresan olabileceğini ve kaderimizde ne ile karşılaşabileceğimizi asla kestiremeyeceğimizi öğretti bana. Bu sebeple Amin Maalouf'un bendeki yeri bambaşkadır.
Semerkant ise çok farklı ve büyülü bir zamana ve coğrafyaya götürüyor okuru. Böyle bir kitap da herhalde yalnızca Amin Maalouf'dan çıkabilirdi. Doğu'nun o hep anlatılan mistik ve baharat kokulu bir geçmişi/kültürü vardır ya, hani Batı'yı sürekli olarak içine çeken, işte o dünyanın kapılarını ardına kadar açıyor kitap.
Roman iki ana kısımdan oluşuyor. İlk kısımda İran tarihinde çok önemli bir yeri olan 3 müthiş insanın hikayesi anlatılıyor: Ömer Hayyam, Nizamülmülk ve Hasan Sabbah.
Her ne kadar bu üç önemli şahıs kitaba göre birbirlerini tanıyormuş ve yaşları birbirine yakınmış gibi gösterilmiş ise de esasında bunun doğru olmadığını biliyoruz. Neticede bu bir tarih kitabı değil, tarihi kişilikleri karakter olarak belirleyen kurgusal bir roman. Bu sebeple tarihsel konulara çok da takılmamak lazım.
Aklımda kalan birkaç şeyi belirtmeden geçemeyeceğim. Ömer Hayyam çağına göre gerçekten de çok cesur bir adam, bunda hiç şüphe yok. Kendisinin rubaileri bugün bile birileri tarafından dile getirilse bu coğrafyada zor bir yaşam sürmek zorunda kalır. Oysa kitaba göre Ömer Hayyam sarayda kıymet gören ve fikirlerine başvurulan akil bir insan olarak resmedilmiş. Bu hoşgörü beni şaşırttı ve mutlu etti.
Büyük Selçuklu Devleti'nin başında bulunan bazı sultanlardan bahsedilmiş ki bu beni hayal
Hiç şüphe yok ki ABD'li Jack London ülkesinin en tanınmış romancılarından biridir. Öyle ki eserleri en çok yabancı dile çevrilen ABD'li yazar da kendisidir. Bu durumun sebeplerinden birisi de hiç kuşku yok ki yaşamı boyuca oldukça üretken bir yazar olmasıdır. Onlarca eserin müellif olan Jack London'ı daha çok Demir Ökçe, Beyaz Diş, Martin Eden, Deniz Kurdu gibi eserlerinden tanısak da Adem'den Önce gibi çok farklı işleri de mevcuttur.
Adem'den Önce, evrim alanında çalışmaları olan iki bilim insanı Darwin ve Spencer'dan fazlasıyla etkilenmiş; evrim teorisini somutlaştırmak gayesiyle kaleme alınmıştır.
Gel gör ki kitapta anlatılanlar bilimsellikten oldukça uzak olup farklı "homo" türleri iç içe etkileşim halinde yaşamışlar gibi bir evren yaratılmıştır. Kitabın ana karakterleri muhtemelen neandertallerdi. Ateş insanları ise yine muhtemelen homo sapienslerdi. Zira ana karakterlerin yaşadığı sürüdeki türler birbirleriyle iletişime geçemiyorlardı. Kelime dağarcıklarının çok dar olduğu belirtiliyordu. Avcı toplayıcı türlerdi ve bir kısmı hala ağaç tepelerinde yaşarken bir kısmı ise mağaralarda hayat sürüyorlardı. Ateş insanları ise daha kılsız görünüyorlar ve aralarında konuşmalar geçiyordu. Ayrıca ok ve yay gibi bir silahları vardı ve ateşi kullanmayı öğrenmişlerdi.
Bir de kitabın sonunda ağaç insanları olarak tanımlanan bir tür daha vardı ki bunu ben de anlamadım. Kızıl-Göz bu türe mensuptu. Ama karakterlerimiz ile aynı sürüde yaşıyor ve bu sürüdeki kadınları eş olarak seçebiliyordu. Hatta bir çocuğu da olmuştu. Demek ki aslında ağaç insanlar da neandertaldi ancak daha farklı görünüyordu. London romanında birbirinden belki de yüz binlerce yıl uzakta olan türleri bir arada hayal etmişti. Bunda bir sıkıntı yok. Zira hem o dönemde bilimsel gelişmeler şimdikinden çok
Reklam