A Critical Review of Humankind
Rutger Bregman’s book Humankind is one of the books that questions negative ideas about human nature and makes readers think. For many years, many people believed that humans are naturally selfish, bad, and only care about themselves. However, Bregman does not agree with this idea. According to him, human nature is not as dark as people think. Instead, people are more willing to help each other, understand others’ feelings, and do good things. In the book, the author supports these ideas with many examples from wars, psychology experiments, history, and biology. One of the best parts of the book is that it gives hope about humanity. Still, when I finished the book, I did not only feel admiration. On one side, I was happy to read it because it made me think differently. On the other side, some of the author’s ideas felt too optimistic to me. Because of this, the book was both interesting and questionable for me.
One of the strongest parts of the book is that it makes people question ideas about human nature that many accept without thinking. Today, we often see violence, murder, wars, and fights on television, social media, and in the news. After some time, people start to believe that the world is full of bad people. At this point, Bregman asks an important question: If humans were really bad by nature, how could societies survive for so many years? A big part of human history was shaped by helping each other, working together, and surviving together. From this side, the writer’s ideas are important and meaningful.
His ideas against the belief that humans are naturally wild are especially interesting. Today, when someone behaves badly, people sometimes say, “Did you grow up in a cave?” However, Bregman says that hunter-gatherer societies were not as violent as many
Sanırım hayatımda bu kadar detaylı yazılmış bir İngilizce kitap okuduğumu söyleyemem. Bir noktadan sonra bu kitabın iyi çevrilmiş bir Türkçe versiyonunu okumayı gerçekten çok isterdim, ama sanırım böyle bir çevirisi yok — ya da en azından ben denk gelmedim. Bu kitabı okurken bir an bile küçük bir detayı kaçırırsanız, ne okuduğunuzu unutabiliyorsunuz. Çünkü hiçbir şey göründüğü gibi değil. Her şey düşüncelerden ibaret ve düşünceler her şey olabilir, değil mi? Mutlu bir şarkı sizi iyileştirebilir ya da hüzünlü bir şarkı kırık parçalarınızı onarmanıza yardımcı olabilir.
Okurken hikâyenin nereye varacağını çok merak ettim ve tahmin ettiğim gibi hiç olmadı. Hatta sonu beni gerçekten şaşırttı. Kafamın karıştığı çok fazla yer oldu. Ana diliniz dışında bir dilde kitap okumanın zorluklarından biri de bu sanırım. Ama Raya ve Q’yu karakter olarak gerçekten çok sevdim. Hâlâ sonundan emin değilim. Gerçek miydi, hayal miydi? Mutlu oldular mı? Birbirlerine kavuştular mı? Bence yazar bana bir açıklama borçlu.
İlk başta treni çok sevmiştim ama trenin sırları ortaya çıktıkça, Raya gibi ben de aslında böyle bir trende olmak istemediğimi fark ettim. Ama eğer bir gün denk gelirseniz, bence okuyun. Çünkü sizi oldukça ilginç bir yolculuk bekliyor olacak.
Sözlerimi kitaptaki Raya’nın şarkısıyla bitirmek istiyorum:
Live. Breathe. Be.
---
I don’t think I’ve ever read an English book written with this much detail before. At some point, I really wished I could read a well-translated Turkish version of this book, but I don’t think one exists — or at least I’ve never come across it. While reading, if you miss even the smallest detail for a moment, you suddenly forget what exactly you’re reading. Because nothing is what you think it is. Everything is made of thoughts, and thoughts can become
Reklam
On the Illusion of AcademiaAlıntı
“Clearly, the only solution was for all of us to take one step backward so that the door could be pulled open. By this point a group of plumbers, a group of bricklayers, a group of hookers, a group of chimpanzees would have figured this out . But the room contained, unfortunately, a group of academics, and we couldn’t quite believe what had happened to us.”
Yayılımın Görünmeyen Matematiği·244 syf.·1000Kitap
5/10
2025 24. kitabı
“Fikirler, ürünler, mesajlar ve davranışlar virüs gibi yayılırlar.”
-M.Gladwell
Şimdi soru şu: Virüs nasıl yayılır?
Cevap: Üstel (exponential)
Yani lineer bir artıştan bahsetmiyoruz
1, 2, 3, 4… gibi değil
1, 2, 4, 8… şeklinde katlanarak büyüyen bir yayılım söz konusu
Kısa matematik dersinden sonra fikirlerin ne kadar hızlı yayılabildiği anlaşılmıştır diye düşünüyorum. 
The Tipping Point - Kıvılcım Anı kitabı da işte bu noktadan yola çıkarak toplumsal davranışların nasıl bir anda hız kazanarak kitlesel bir etkiye dönüştüğünü açıklayan bir model kuruyor. Kitabın merkezinde “kıvılcım anı” olarak tanımlanan eşik noktası yer alıyor. Bu nokta, bir fikrin ya da davranışın sessiz bir birikim sürecinden sonra aniden yayılmaya başlamasını ifade ediyor. Bu yayılım, tahmin edildiği gibi bir anda hızlanan, kontrol edilmesi zor bir sürece dönüşüyor. Bu tip yayılım kimin işine fayda sağlar, kimin bunları öğrenmesi iyi olur derseniz, aşağıdaki kişilere bu kitap tavsiye ederim:
1-Pazarlama ve marka yönetimiyle ilgilenen profesyoneller
2-Sosyal içerik üreticileri (sadece faydalı olanlara öneririm, diğerlerini zaten algoritma bir şekilde önümüze çıkarıyor maalesef)
3-Bir fikri, ürünü, mesajı yaymak isteyen herkes
Gladwell bu yayılım sürecini üç temel grup üzerinden açıklıyor. İlki, insan ağlarını birbirine bağlayan ve bilgiyi hızla dolaşıma sokan bağlantı kurucular. İkincisi, bilgiye derinlemesine hakim olan ve bunu paylaşan bilgi taşıyıcılar. Üçüncüsü ise insanları harekete geçirme gücüne sahip olan ikna ediciler. Bu üç profil bir araya geldiğinde, sıradan bir fikir bile yayılma potansiyeli kazanıyor.
Önemli unsurlardan biri mesajın kendisiyle ilgili. Bir fikrin yayılması için sadece doğru kişilere ulaşması yeterli değil, aynı zamanda akılda kalıcı,
The Tipping Point - Kıvılcım Anı kitabı da işte bu noktadan yola çıkarak toplumsal davranışların nasıl bir anda hız kazanarak kitlesel bir etkiye dönüştüğünü açıklayan bir model kuruyor. Kitabın merkezinde “kıvılcım anı” olarak tanımlanan eşik noktası yer alıyor. Bu nokta, bir fikrin ya da davranışın sessiz bir birikim sürecinden sonra aniden yayılmaya başlamasını ifade ediyor. Bu yayılım, tahmin edildiği gibi bir anda hızlanan, kontrol edilmesi zor bir sürece dönüşüyor. Bu tip yayılım kimin işine fayda sağlar, kimin bunları öğrenmesi iyi olur derseniz, aşağıdaki kişilere bu kitap tavsiye ederim:
1-Pazarlama ve marka yönetimiyle ilgilenen profesyoneller
2-Sosyal içerik üreticileri (sadece faydalı olanlara öneririm, diğerlerini zaten algoritma bir şekilde önümüze çıkarıyor maalesef)
3-Bir fikri, ürünü, mesajı yaymak isteyen herkes
Gladwell bu yayılım sürecini üç temel grup üzerinden açıklıyor. İlki, insan ağlarını birbirine bağlayan ve bilgiyi hızla dolaşıma sokan bağlantı kurucular. İkincisi, bilgiye derinlemesine hakim olan ve bunu paylaşan bilgi taşıyıcılar. Üçüncüsü ise insanları harekete geçirme gücüne sahip olan ikna ediciler. Bu üç profil bir araya geldiğinde, sıradan bir fikir bile yayılma potansiyeli kazanıyor.
Önemli unsurlardan biri mesajın kendisiyle ilgili. Bir fikrin yayılması için sadece doğru kişilere ulaşması yeterli değil, aynı zamanda akılda kalıcı,
In Ward No. 6, Anton Chekhov constructs a quiet but devastating meditation on suffering, indifference, and the fragile boundary between sanity and madness. Set in a decaying provincial hospital, the story revolves around Dr. Andrey Yefimych Ragin, a man who has retreated into intellectual detachment as a way of coping with the bleakness of life. The hospital itself, neglected and almost forgotten, becomes more than a setting; it functions as a symbol of a broader social and moral decay, where suffering is not only present but systematically ignored.
At the center of the narrative lies a philosophical tension that gradually unfolds through the doctor’s encounters with the patient Ivan Dmitrich Gromov. Ragin subscribes, at least superficially, to a version of Stoicism. Stoicism, originating in ancient Greek philosophy, teaches that individuals should cultivate inner peace by accepting what they cannot control and by remaining indifferent to external pain or pleasure. In its original form, it is a disciplined ethical system aimed at resilience and moral clarity. However, Ragin’s interpretation is hollowed out. What he practices is not active moral strength but passive withdrawal. He convinces himself that suffering is insignificant, that pain is merely a matter of perception, and therefore not worth resisting. This belief allows him to justify his inaction in the face of the hospital’s inhumane conditions.
Gromov, by contrast, embodies a radically different philosophical stance, one that could be described as an existential sensitivity to injustice. He is deeply affected by the possibility of suffering, oppression, and arbitrariness in human life. His anxiety and paranoia are not presented merely as symptoms of illness but as exaggerated responses to real conditions of
Angela's Ashes is a memoir that reads like a novel. Starting in America at the time of the Great Depression, it follows the life of the author, an Irish lad named Frank McCourt. When the McCourt family can not make ends meet, due to the inability of Frank's father to keep a job and to keep drinks out, they have to move back to Ireland. They have lost two children in the meantime to, well, poverty.
Scorned by Angela's (Frank's mother) family since Malachy (Frank's father) is from Northern Ireland, the family keeps struggling, especially since Malachy frequently spends all the earned wages in pubs and leaves them to starve.
The book covers Frank's life until he turns nineteen and goes back to America. It is a moving narrative but it is so grim that at one point one thinks there may be some exaggeration in it. Although, when considering the conditions in Ireland before and after the 2nd World War, the suffering may have been realistically depicted. The poverty is striking and McCourt has some sharp humour within the narrative, but for some reason I did not enjoy it as much as I should.
There's also a critically acclaimed motion picture based on the memoirs and I2ve seen positive feedback about it.
Reklam
Reklam