Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?
Yıllardır bu mecrada, her ay okuduğum onca kitabın satır aralarında, paylaştığım binlerce alıntıda bana eşlik eden, okuduğum her kelimeye omuz veren canım insanlar… Bugün yeni bir yaşa basıyorum.
Yeni bir yaşa basarken, bütün cümlelerin baş tarafını kaçırdığımı çok iyi biliyordum; oyuna geliyordum. Çünkü bazı kelimeler, bazı anlamlara gelmiyor albayım. Oyun nerede bitiyor, hayat nerede başlıyor, insan bazen gerçekten anlamıyor.
Ama yine de biliyorum ki “Hayatımın, başı ve sonu belliydi; hiç olmazsa ortasını kaçırmamalıydım.”
Ben de bu yüzden yürümeye devam ettim.
Çünkü bir yaşantıyı tam bitirmeli insan. Hiçbir iz kalmamalı ondan; yeni yaşantılar için…
Belki de bugün tam olarak bunu yapmak istiyorum. Kendime yeni bir ön söz yazmak… Beni kendime anlatacak yeni bir dil yaratmak… Çünkü artık kimseyi dinlemiyorum; başıma buyruk oldum.
Bazen “İnsanların en verimli olduğu çağda tükendim.” diyecek gibi oluyorum. Sonra kelimeler yetişiyor imdadıma. Çünkü
“kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.”
Belki de bu yüzden anlatmak istiyorum.
Çünkü “Beni anlamalısınız. Çünkü ben kitap değilim; öldükten sonra kimse beni okuyamaz. Yaşarken anlaşılmaya mecburum.”
Fakat Allah kahretsin albayım, insan anlatmak istiyor. Böyle budalaca bir özleme kapılıyor.
Ben de bu yüzden anlattım hep. Bazen birbirimizi anlamadan sevdiğimiz için, bazen kelimeler bazı anlamlara gelmediği için…
Ama şunu öğrendim. Ben iç dengemi kaybetmedim. Demek ki bütün bu üzüntüleri yaşamaya ihtiyacım varmış.
Hayatımı yazmak istemiyorum, onu ben yaşarken okuyun istiyorum.
Şu anda size daha güzel bir söz söyleyebilmek için on bin kitap daha okumuş olmayı isterdim. Ama neyse ki Oğuz Atay var, benim yerime o
Abi bilmiyorum ya, herif absinin karısını gözleri önünde başka bir adamla cilveleşip kaçmasına sevindi ya. Bu bana ters geliyor. Tamam Türk kültürü böyle şeyleri sever belki ama bana hitap etmedi. Ne diyim tarafsız açıdan bakınca aşk hikayesi gibi geliyor, ama aldatma falan var işin uçunca. Cengiz Aytmatov un okuduğum ilk kitabı olduğu için fazla yargılamamalıyım.