...bana insanların çocukluğunu nerede muhafaza ettiğini sordun; ben de sana insanların, çocukluğunu kaburgalarının arasında , benlerinde, saçlarında, kalbinin üstünde, kulaklarında, gülüşlerinde gizlediğini söyledim.
Elbette her ikisi de kendi tarzında bunun bir yalan olduğunu biliyordu. Fakat gerçekler güven ve sarih yanıtlar vermez, tam tersine arkalarında yalnızca nefretle kendi kendine aşağılama duygusu bırakırken yalanlarla yaşanabiliyordu. Gerçekler felç ediyor, yalan ise özgürleştiriyordu.
Orada Kostya 'nın enerji, özgüven ve zahmetsizliğinin ona yansıdığı, onu daha cesur, neşeli ve güvenli olmaya cesaretlendirdiği hissine sahipti. Belki hayatındaki tek, elde etmek için çaba göstermediği bu arkadaşlığın yokluğunu gerçekten fazlasıyla hissediyordu.