Çok fazla hesap tarafından önerildi ve övüldü ama benim için tam bir hayal kırıklığı. Şişirilmiş bir tanıtım çalışması olması buna sebep oldu diyebilirim. Büyük umutlarla alındı ama sadece bir reklam ürünü gibi hissettirdi.
Kitap Adı: Kinyas ve Kayra
Yazar Adı: Hakan Günday
Sayfa sayısı: 534
Kitap Türü: Roman/ Yeraltı Edebiyatı
Kitap o kadar çok önerildi ki, bende okumadan edemedim. Açıkça itiraf etmek gerekirse bu tarz bir kitabı ilk kez okudum. Kitabın ortasına gelene kadar her türlü zülüm, işkence, hayatın bir de bu tarafı varmış dediğim şeyleri okudum, kısaca şiddetin her türlüsü.
Kitabın ortasından sonra kahramanlarımız kendilerince durulma yoluna gittiler. Kimi ailesine kimi ise beyin ölümünü beklemeye başladı, yaptıklarını unutmak için.
Alışkın olmamama rağmen kitabı sonuna kadar okumayı başardım. Arada "yok daha neler, yeter bu kadar şiddet" diyerekten.
Kayra ve Kinyas iki arkadaş olarak, biri Türk diğeri Suriyeli neredeyse dünyada dolaşmadıkları, uğramadıkları ülke kalmıyor bunun yanında işlemedikleri suç da eksik olmuyor. Kitabın başında onların zalim yüzü ile tanışıyorsunuz.
Onların karanlık dünyası onları içine çektikçe çekiyor, ilk başlarda bu karanlık dünya onlara farklı zaferler kazandırırken. Hem ölümden korkmaları hemde ölüme doğru koşmaları okuyucuyu oldukça şaşırtıyor. İnsancıl tüm duyguya sırtını dönmüş bu kahramanlar an geliyor ki hepsiyle yüzleşmek zorunda kalıyor
Hayatın, onlara siz değil ben hep zafer kazanırım, örneğiyle karşılaşıyorsunuz kitapta. Kitabı beğendin mi sorusuna, daha önce okumadığım bir tarz olduğu için cevap veremeyeceğim.
Kitaptan bazı alıntılar:
- Herkesin kendine göre bir şeyi var.
- Sözlerimin sonunu duymadığı zaman. Cümlelerimin sonunu duymadığı zaman
Değiştiriyorum son kelimelerimi
Değiştiriyorum sonunu.
- Zaten böyle başlamadı mı düşünmek, hayal etmek? İnsanların haberdar olamayacağı, hakkında fikir yürütemeyecekleri tek şey insanın kafasının içinde koşturanlar.
- Gözlerimin içine. Gözlerimin içi başka yerlerde başka suçlar işliyordu öysa.
Reklam
Özgürlüğün peşine düşüp de yarı yolda kalanlara…
Bazı insanlar hayatı kendi başına öğrenmez; bir el uzanır, kaldırır, yön verir. Hayat Hanım tam da böyle bir hikâye anlatıyor. Düşerken tutulmuş, dağıldığında toparlanmış, hayata yeniden karışmış olanların kalbine daha çabuk dokunacak bir roman bu.
Ahmet Altan’ı ilk kez okudum. Ve ilginçtir, kitap; “Yazarı siyasi görüşünden bağımsız okuyabilir miyiz?” tartışmasının döndüğü bir rakı masasında önerildi bana. Belki de bu yüzden metnin kendisi kadar, okuma deneyimi de hafızama kazındı.
Ah Hayat Hanım…
Görmüş geçirmiş, yanılmış, öğrenmiş, susmuş ama hayattan vazgeçmemiş Hayat Hanım. Seninle tanıştığıma gerçekten sevindim. Çünkü sen, hayatımdaki birçok kadının yankısısın. Hayatı sevgiyle öğreten, durmayı bilen; bugünü yaşarken yarının kokusunu alan ama yine de kaderle inatlaşmayan bir kadınsın.
Romanın en güçlü damarlarından biri, klişe ile tesadüf arasındaki o ince çizgi. Yazar bu iki kavramı bir pergelin ayakları gibi açıyor; gerçekliği ise çizdikleri çemberin içine bırakıyor. Ne tamamen rastlantı, ne bütünüyle kader. Hayat gibi.
Unuttuğumuz bir şey var:
Mutlu olmak, güvencede olmaktan daha değerlidir.
Ve birbirimize sormayı unuttuğumuz o soru:
Hayallerin neler?
Eğer buraya kadar okuduysan, şimdi gerçekten kendine sor:
Senin en büyük hayalin ne?
Merhaba Kitap dostlarım. Normalde Öykü okumayı seven biri değilim. Hatta çoğu zaman özellikle kaçınırım. Çünkü beni hikâyenin içine alıp orada tutamazlar; tam alışmışken biter, tam bağ kurmuşken son bulur. Hepyek’e de bu önyargıyla başladım açıkçası. Ama o kadar çok önerildi ki, bir şans vereyim dedim.
Öykü okumaya çok alışık olmamamdan kaynaklı olarak bazı bölümlerde gerçekten koptuğum anlar oldu. Ritmi yakalayamadığım, zihnimden kaçan yerler vardı. Buna rağmen Öykülerin büyük bir kısmını sevdim. Çünkü Seray Şahiner’in anlattığı şeyler süslü değil tanıdık, gerçek ve hayatın içinden. Bazı öyküler özellikle duygusal anlamda insana dokunuyor. Abartısız ama etkili bir samimiyet var.
Okurken sık sık bunlar gerçek diye düşündüm. O yüzden kopukluk yaşasam bile tamamen olaylara yabancılaşmadım. Karakterler gerçek hayattan; mahalleden, evden, sokaktan çıkıp gelmiş gibiydi. Bu da metinlerle aramda doğal bir bağ kurmamı sağladı.
Kitapta beni en çok etkileyen öykü Karaca oldu. Duygusu, atmosferi ve bıraktığı tat diğerlerinin önüne geçti. Bitince insanın içinde sessizce duran, hemen dağılmayan bir ağırlığı vardı. Kitabı kapattıktan sonra bile aklımda kalan tek öykü oydu desem abartmış olmam.
Sonuç olarak, Hepyek öykü türüne mesafeli biri için bile okunabilir bir kitap. Her öykü aynı etkiyi yaratmasa da, genel olarak samimi, gerçekçi ve yer yer insanın içine dokunan bir dünya sunmuş. Öykü sevenler muhtemelen daha çok sevecek; benim gibi mesafeli olanlar içinse beklenenden daha iyi bir deneyim.
Merhaba sevgili kitap dostlarım
Bu gün freida mcfadden'in hizmetçi serisinin ilk kitabının incelenmesiyle geldim açıkçası kitabı okumaya karar vermemin sebebi tahmin edeceğiniz üzere sosyal medyada çok fazla önerildi ve çok fazla reklamı yapıldı o kadar popüler oldu ki artık cidden okumam gerekiyordu ben hiç bor zaman popüler kültür kölesi olmadım ama bu kitap hakkında o kadar fazla beğeni yorumlları okudum ki artık yeter oku dedim kendime daha önce yazarın kilitli kapı ve mahküm kitaplarını okumuştum ama ne yazık ki beni sarmadı dili çok basitti ve tahmin edilememezlik adına hiçbir şey yoktu bu kadar övülen ve sevilen bir yazar olması kafamı karıştırdı bu kadar okunmasının sebebi ne ? yazdığı kitaplarda ne korku ne gerilim adına bir şey yok bence çünkü hepsi tahmin edilebilirdi ve hizmetçi serisinin ben devam serisi olduğunu düşündüm yani olaylar ve herşey aynı şekilde devam eder diye düşündüm ama 1. Kitap hikayenin sonuymuş 2.kitapta karakter dışında farklı karakterler farklı olay örgüsü varmış açılçası tamamen hayal kırıklığı üzgünüm freida benim tarzım değilsin bunu 3 kitap sonra anladım seni bir daha okur muyum zannetmem ama korku gerilim okumya yeni başlayacak olanlar için ideal bir yazarsın
Bu kitabı neredeyse her mecrada gördüm ve insanlar tarafından sürekli önerildi. Ancak bu dostluk hikâyesini beğenmedim; açıkçası içinden anlamlı bir mesaj da çıkaramadım. İki yoldaş anlatılıyor: biri saf, diğeri zeki. Ama hikâyenin sonunda yoldaşlardan biri diğerini öldürüyor. Zaten bahsedilen hayat ve hayalini kurdukları yaşam, günümüzde de hâlâ var olan bir durum. İnsanlar sürekli daha rahat bir hayatın peşinde. Bu kitabın neden bu kadar çok önerildiğini gerçekten anlayamadım. Belki de duygusal zekâ herkes için aynı olmadığı içindir, bilemiyorum.
Reklam
Reklam