Ah Hamlet, nasıl böylesine düşer insan?
Sevgim ne yükseklerde tutuyordu onu,
Sevgim hep el ele yürüyordu,
Evlenirken ona ettiğim yeminle.
Nasıl alçalır o yaratığın çamuruna?
Doğuştan yapısı bile daha cılızdı benimkinden.
Ama sağlam insan, nasıl cenneti de verseler
Dinlemezse aşağılık cümbüşlerin çağrısını,
Çürük insan, meleklerle sarmaşdolaş da olsa
Bıkar göklerdeki yatağından,
Can atar iğrenç pisliklere...
Ama kardeşim, sen de pek benzeme sakın
Şu iki yüzlü papazlara
Bizi diklenli, sarp cennet yollarında sürerler
Kendileriyse, aldırmayıp verdikleri talkına
Göbekli, gamsız, kaygısız çapkınlar gibi
Zevkin gül bahçelerinde gezerler.