Şehre vardığımda kan içindeydi gece.
Bugün beni yıllar önce öldüren birini öldürdüm.
O ölü için Novalis okudum ağlayarak.
Ne geceyi verdim ona, ne de gündüzü.
Denedim.
Bu pişmanlık, bir hayata sığmadı.
Uyudum ve unuttum her iki cinayeti.
Şimdi yaşıyorum ama buz tutmuş bir şarkının içindeyim,
Kimsenin kimseye söyleyemediği.
Sonra aşkı anladım.
Sevdiğin, cevaplarını alabileceğin bütün soruların mucidi gibi duruyorsa karşında
Onunla yaşamaya alışmalısın.
Ben alışamadım.
Bu aşkın sonundan kendi cenazeme gittim.
Hiçkimseye dönmeyeceğim, anladım.