~~~~
Peygamber Efendimiz'in Hadîs-i Şerîfine göre: “Mü’minler ölmezler, ancak bir evden diğerine intikal ederler…”
~~~~
ETKİNLİK BAŞLANGIÇ TARİHİ: 07.12.2025
ETKİNLİK BİTİŞ TARİHİ:17.12.2025
“Temiz ruhlar, melekler, felekler, yer, arş ve kürsî levh-i kalem ve diğer her şey yok olacak fena bulacaktır. Fakat Mü’minin ölmesi, zahiren ölmek ve yok olmak ise de, buna ölüm demezler…
Mü’min o tatlı tane gibi, yahut o buğday tanesi gibi, ölüm halindeyken, hal dili ile şöyle der: ‘Eğer ben ölürsem, bana öldü demeyiniz, çünkü o ölüyü dost aldı götürdü ve O’nunla yaşıyor…’
...
Her ne kadar Mü’minler ölürler ve yok olurlarsa da buna, ölüm demeyiz. Hatta hayâtın tâ kendisi deriz. Tıpkı yerin altındaki buğday tanesinin ölmesi ve yok olmasında olduğu gibi… Fakat, eşkıyânın ve yollarını kaybedenlerin ölümüne ölüm deriz.”
(Maarif , Fasıl: 11)
🌿🌿🌿
Beri gel, beri gel benim canım;
(Ey) Sultânımın dergâhının kapısının habercisi!
Mübârek vakit hayırlı olsun;
Hayırlar feth, şerler def‘ olsun.
Mübârek düğün gecesi, manevî dergâhta vuslat,
Hazret-i Hüdâvendigâr hakkında yüce makamlara erişme vesilesi olsun.
Yüksek rûhânî feyizleri, bütün müridlerini kuşatsın.
Mevlâna Hazretleri’nin himmeti,
Şems-i Tebrîzî’nin sırrı,
Hz. Ali’nin lütuf ve ihsanı (için)
Ne zaman Dostoyevski okusam uzak bir memleketten evime gelmişim gibi bir his oluyor içimde. Ha bir de bugün doğum günüm yeni bir yaş daha aldık.. yaş aldıkça beni her sene biraz daha saran hüzün var ama aynı zamanda daha bir olgun daha bir yetişmiş hissediyorum kendimi. Her doğum günümde istemesem de kâr-zarar gibi ne aldım ne verdim, bu bir yıl neler getirdi, neler götürdü diye düşünmeden edemiyorum, tabi ki maddi değil manevi olduğu için hiçbir sonuca varamıyorum verdiği kadar alıyor aldığı kadar veriyor. Kişi kendinin terapistidir de aynı zamanda. Bu konuda düşündüm bugün. Çocukluktan başlayan bir şey bu. Hayatım boyunca 'gerçeklerden' kaçmak istedim, aslında aşırı gerçekçi biri olarak. Çok garip. Hüzün ne güzel bir sözcük. Ama hüzünde sanki bir 'normal'lik var. Sıradan, fazla can acıtmayan, hafif bir üzüntü. Kabulleniş.. ama artık nostaljik değilim, yoluma bakıyorum. Bir elin parmağını geçmeyen dostlarım ve ailemden oluşan küçük ve renkli bir dünyam var, yeter. Sahip olduklarının tadını çıkarmayı bilmeli insan. O zaman hafifliyorsun, böyle karadelikler gibi içine içine çökmüyorsun. Hatırlayan, arayan, hediyeler yollayan dostlarıma teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız. Bu ileti de böyle hatıra olarak kalsın istedim 🥹