Herkafalog
@orjinal
Sıkıntılı doğu insanının yaratılışı..
Sabahattin Ali okuduktan sonra gelen derin bir iç huzursuzluk haliyle yazıyorum bu incelemeyi.. İçimizdeki Şeytan en zayıf tarafımız, en aciz en yorgun yanımız. Sabahattin Ali bu kitabın da insan psikolojisi insan gerçekliği ve derin sosyolojik tahlillerde bulunuyor. Bir toplumun aydın kesiminin ne tür bir vaziyette bulunduğunu ve bu vaziyetin nasıl felaketlere yol açtığını uzun uzun anlatmaya çalışıyor. Hiçbir zaman bulunmuş olduğu çevre de kendini olduğu gibi hissetmeyen aynı zaman da bu çevreye alışkanlıklarına bağlı kalmayı tercih eden bir Ömer karekteri.. İradesini bir takım toplumsal normlara feda etmiş bir karakter.. Ömer karekteri bize toplumla yaşarken irademizi, kendi çizgilerimizi yok saydığımız zaman feda ettiğimiz bir çok yanımızı gösteriyor. Macide ise sınırlarını koruyan kendisi olmaktan taviz vermeyen bir karakter.. Ömer içindeki şeytana yenilmiş Macide ise içindeki sevgisizliğe..
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yaşamak..Okurken yer yer çok mutlu oldum yer yer büyük bir hüzün kapladı içimi, gözyaşlarıma hâkim olamadığım satırlarda acıyı en derinimde hissettim evet yaşam da böyle değil mi zaman zaman hüzünlendiğimiz zaman zaman ise hüzünden uzak olduğumuz inişli çıkışlı bir menzil.. Kitap bizlere gerçek bir yaşamın nasıl olması gerektiğini, yaşam dediğimiz şeyin içinde vermiş olduğumuz mücadeleyi, acılarımızı, kayıplarımızı, sevinçlerimizi her anlamda bütün duyguları yalın bir anlatımla aktarmaktadır. Bir insanın sürmüş olduğu hayat yolculuğunda başına gelebilecek acıları ana karakterin her defasında yaşaması ve buna rağmen yaşam mücadelesini şikayet etmeden umutla devam ettirmeye çalışması.. İnsan yaşadığı toplumla yaşadığı tarihle ve dönemle bir bütündür bu sebeple bazen ne karar alırsanız alın, yaşadığınız dönemin gerçeklikleri sizi derinden etkiler Fugui Çin kültürel devriminin gerçekleştiği dönemde, yaşanan siyasal krizlerden kaynaklı halkın nasıl acılara sürüklendiğini başına gelen talihsizliklerle anlatır.. Ve evet yaşamak; hayatta başınıza ne gelirse gelsin yine de ona tutunmaktır..
Sözde Kızlar.. Duygu değişimini kontrol edemediğim kopmadan kopamadan okuduğum bir eser oldu.. Anadolu da yaşanan savaşlara zorluklara sefaletlere karşın İstanbul sosyetesinin yaşamış olduğu hayat tarzını ele alan yazar tüm çağların en büyük sorunu olan maziye özlem ve geçmişten bilinçsizce kopmanın kaybettirdiği bir takım değerleri ele alıyor. Bilinçsiz bir toplum olmaya doğru giderken bunun bedelini her noktada olduğu gibi yine kadınlar ödüyor kadınlar, kızlar ve sözde! kızlar..
"Belki de sürdürdüğüm yaşam, sürdürmem gereken yaşam değildir?"
Tolstoy bu eserin de Ivan Îlyiç'in yaşam ile ölüm arasında ki ince çizgiyi fark ettikten sonra ki düşüncelerini ele alıyor. Ivan Ilyiç oldukça zengin, sosyal çevreye sahip toplumsal kabullere göre yaşamını dizayn etmiş bir baş karakter. Yakalanacağı hastalığa kadar hayatında ki tek sıkıntısı yaşamış olduğu lüks ve şatafatın içinde eşini memnun edememekdi. O güne değin hayatın sert iniş çıkışlarını hissetmemiş olan ivan Ilyiç hasta yatağına düştükten sonra ölüme dair ilk sorgulamasını ölümden kaçmaya çalışarak yapıyordu. Hastalığın şiddeti arttıkça etrafında bir hizmetlisi dışında kimsenin kalmadığını anlıyor ve " ya gerçektende yaşamam gerektiği gibi yaşamadıysam, bilinçli sectigim yaşamım yanlışsa" düşüncesiyle ölüm döşeğinde hayatı sorgularken hastalığın vermiş olduğu fiziksel ağrı daha da şiddetleniyordu. Ölüme bu kadar yakınken hayatında yapmış olduğu tercihlerin çaresizliği içinde şu sözlerle hayata veda ediyor : Ailesi, memuriyeti, kurduğu bütün ilişkiler yanlış olabilirdi sürdürdüğü bütün bir yaşam yanlış olabilirdi bütün bunları kendi kendine karşı savunmak istedi ama bir anda savunmanın ne kadar cılız, köksüz olduğunu anladı savunabileceği birşey yoktu çocukluğu dışında.. Bana sunulan herşeyi heba ettiğimi bilerek ayrılıyorum yaşamdan.
