Kolumdaki saat de konuşmaya başladı bir süre sonra, çıkarıp attım. Her gittiğim yere saat koymuşlar Muazzez, alayı konuşuyor, tekmili birden senden haberdar. Depresyonum kolumu dürtüyor bir yere gittiğimizde, bak saat var orada diyor, bir bakıyorum pis bakışlı, sıntan bir yelkovan seninle ilgili atıp tutuyor Muazzez. Unut, unut, unut, unut diye nasihat vereni var, yazık, yazık, yazık, yazık diye acıyanı, ağla, ağla, ağla, ağla diye dürteni, yalnız, yalnız, yalnız diye dalga geçeni, geçer geçer geçer diye teselli edeni bile var Muazzez. Çete olmuş bunlar, yelkovan çetesi. Terk edilmiş insanların geçtiği yerlere pusu kurup dalga geçiyorlar Muazzez, Allah belalarını vere...
Yelkovanların kâbusundan kurtulamadım Muazzez. Rüyalarında tik tak tik tak attılar, uyandığımda anamı ağlattılar.
Otobüse biniyorum, otobüsteki herkesin saati konuşmaya başlıyor. Muazzez diye atan onlarca saat, gel de derdini “Ne bakıyon lan? diyen otobüs ahalisine anlat. Depresyonunuzun üstüne gidin, sözünü okudum bir yerde Muazzez, kalktım gittim. Saatçiler çarşısında tur attım. Bütün yelkovanlar esnaf olmuş, kapıda dikilmiş sanki, buyurun Muazzez içeride diyor, buyur ediyor beni dükkâna. Bütün saat dükkânlarında seni aradım Muazzez, ne alaka bilmiyorum ama saatçiler çarşısında kahrımdan ölüyorum. Sonunda yığılıp kaldım çarşının ortasında. Ambulans çağırmışlar Muazzez, Allah seni inandırsın, ambulansın sireni bile hani, hani, hani diye seni sordu bana.
Soluğu psikolog koltuğunda aldım nihayetinde. Oraya da koymuşlar Muazzez. Psikologun saati şişmiş dert dinlemekten, yetti, yetti, yetti diye geziyor yelkovanı. Şikâyetiniz nedir, diye sordu adam. Şimdi ben Muazzez, tanımadığım adama seni mi şikâyet edeyim? Saatler dedim, konuşuyor. Ne diyor diye sordu, anlattım ben de. Gördüğüm bütün
Sayfa 196
"Delilik bulaşıcıdır, derlerdi de inanmazdım," diye homurdandı Heather, kapüşonunun altından. Okuldan kaçmak saçmalık derecesinde kolay olmuştu. Müdirenin yazdığı izin kâğıdı sayesinde zaten derslere katılmam beklenmediği için en azından akşama kadar kimse yokluğumu fark etmeyecekti. Şüphe uyandırmamak için çantamı toplamamıştım. Okul üniformasının üzerine geçirdiğim pembe, yeşil çizgili sweatshirt'ümün cebindeki telefonum ve cüzdanım dışında başka bir şeye ihtiyacım yoktu. Böylece geriye bekçinin sigara molasına çıkmasını bekleyip kapıdan fırlamak dışında bir şey kalmamıştı. Heather otobüs terminaline giden yolu yalnız aşmama izin vermemişti. "Bu kafadan çatlak maceranın başlamadan bitmediğinden emin olmalıyım," demişti yokluğunun benimkinden önce fark edileceğini ve geri dönmesi gerektiğini söylediğimde.
"Hoş kime âşık olmadım ki. Matematik öğretmenime. Otobüs şoförüne. Gazeteci çocuğa. Tanrım, sabahın kör karanlığında kalkıp camda beklerdim onu görmek için."
"Hep erkeklere mi?"
Ella başını salladı. "O zaman daha kadınları icat etmemişlerdi," dedi.
Yenilgi GünlüğüŞiir
Pazartesi
benim adımı bağışla...
"sabah uyandırıldığında pazartesiydi
bunu iyice bildi, ağzı çirişli
yersiz, ürkek, yeni yaratılmış gibi
coşkun bir göke uyumsuz ama kararlı
durmaya, direnmeye, aşk olmaya sanki
elleri ve beyni hemen çalışkan kesildi
sonra birden bir ışık bir ışık bir ışık
hazır bir biçimlenmeyi aldı geldi
çünkü -anlar gibiydim- biraz yenildi
hemen bir coşkuya gidiverir alışkanlığı
oturur tıraş olur, ekmek kızartıp yer
kolunda sonsuz bir güç, elinde hüner
olağan sanıverir doyumsuz karanlığı
inanırım böyle başlar bütün pazartesiler
yenilmenin tohumunu taşır her pazartesi
çünkü yoktur dağların ve yaratılışın öncesi
insan uzatır ellerini bir perdeyi çeker
ve pazarsızlık kişiyi şaşkın eder
siner buğular gibi düşüncemize
her şeyin en haklısı en incesi
beklemek bir tepenin mutluluğunu
bir acının yakıp geçmesini beklemek.."
Anlamsız ve moralsiz geçen bir gün, otobüs beklerken kaldırımdaki bir ağaca istemsizce dokunmuştum. Ağacın nemli kabuğu soğuk bir ateş gibi avucumun içini yaktı. Göğsüm buz gibi, sayısız yarıklara ayrılarak parçalandı. Canlı bir şeyle canlı başka bir şeyin buluşmasını, artık elimi çekip daha fazla ilerlemem gerektiğini, hiçbir şekilde inkar etmenin yolu yoktu.
Otobüs deyip geçmeyin: Yıldırım aşkı için seçilmiş isabetli biryer değil. Rastlantıya inanılırsa bir otobüs bile cennetin beklemeodası olabiliyor. Ben tesadüfen karşılaştığım kimseleri her zamandostlar tarafından tanıştırılanlara tercih etmişimdir: Çünkü birleşmemizi düzenleyen yazgı, sanırım, gizemli bir biçimde onu zenginleştirmeyi sürdürecektir. Ve hesapta olmayan olay hayata sıcaklık verebilecek tek güç olarak kalıyor.
