c.fairuz
@oumism
1 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Aptallar
Bir şey söylemek istiyorum.
Bazı insanlarla sadece sohbet etmek, arkadaşça, grup halinde konuşmak istiyorum. Ama artık insanlar o kadar çığrından çıkmış ki konu sürekli terbiyesizliğe, ahlaksızlığa ya da başka başka yerlere çekiliyor.
Bunlar bana çok uzak geliyor, içimde karşılığı olmayan, gereksiz ve yersiz şeyler gibi duruyor. Ama bunu söylediğimde sanki ben fazla “saf” ya da “hayata tek bir yerden bakan” biriymişim gibi algılanıyorum. Oysa bu bir saflık değil; daha çok bir bilinç hali, bir iç denge ve ölçü meselesi.
İnsanlar bunu pek anlamıyor. Çok tuhaf bir zamanın içindeyiz.
Tanrı bizi hayır etsin…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Damn the system!!!
Sistemin bizi 'mutlu ve itaatkâr' birer sayıya dönüştürmeye çalıştığı bu çağda, kendimi ait hissettiğim tek bir varoluşsal manifesto var: Oto-destrüksiyon.
Çünkü insanın rasyonel bir nesneye dönüşmeyi reddederek kendi konforunu sabote etmesi ve bu iradi yıkım aracılığıyla, acının içindeki o en berrak bilince ve mutlak özgürlüğe ulaşma çabasıdır.
Konfor düşünceyi öldürür, acı ise onu keskinleştirir.
Bu göründüğü gibi bir delilik değil, bir metafizik başkaldırıdır.Toplumun veya sistemin bize sunduğu "mantıklı ve konforlu hayat" aslında bir hapishanedir. İnsan bu hapishanede bir "otomat" dönüşmemek için kendi hayatını zorlaştırır.
Fakat bir eşya yerine neden otomat dedim çünkü eşya cansızdır, ama otomat "canlı gibi görünen fakat ruhu ve iradesi olmayan" bir varlıktır.
Dostoyevski'nin eleştirdiği o "robotlaşmış" insan tipine ülkemiz ve dünya olmak üzere tam da bu konumdayız.
"Birinin yanında olması lazım. Kim olduğu fark etmez, yeter ki yanında biri olsun. Sana bir şey diyeyim mi, insan yanında biri olmazsa delirir."
Oysa günümüzde insanlar bunu fark etmeyecek kadar büyük bir "sosyal çürüme." içindeler. Ve "kendi kendine yetmek" bir erdem sayılıyor. Ruhumuzun derinlerindeki bu yalnızlık, artık bir acı bile vermiyor; çünkü çürüme, önce hislerimizi uyuşturdu. Modern zamanlar bizi yalnızlığın bir tercih olduğuna inandırdı; oysa bu sadece kalabalıklar içinde bir kayboluş. Kimse kimsenin varlığına şahitlik etmiyor artık. Steinbeck’in dediği o delilik belki de çoktan başladı; sadece biz buna "çağdaş yaşam" diyoruz. Artık kendi rızamızla değil, birbirimize ayıracak ruhumuz kalmadığı için yalnızız. Birinin dizinin dibinde değil, kendi zihnimizin hapishanesindeyiz!
Sessiz delilik: Anomi.
Puan vermedi·68 syf.·
2026 3. kitabı
